God komt zelf de berg af

Donder, bliksem, een geluid van de ramshoorn alsof God zelf erop blaast. De top van de berg Sinaï lijkt in brand te staan en de grond onder je voeten beeft. En jijzelf: je beeft van angst en tegelijk sta je stijf van spanning. Een onvoorstelbaar beeld voor ons. Welke God is dit?

Mozes leidde het volk het kamp uit, God tegemoet. Aan de voet van de berg bleven ze staan. De Sinai was volledig in rook gehuld, want de HEER was daarop neergedaald in vuur. De rook steeg op als de rook uit een smeltoven, en de berg trilde hevig. Het geschal van de ramshoorn werd luider en luider. Mozes sprak, en God antwoordde met geweldig stemgeluid.

Exodus 19:17-10

Een God om bang voor te zijn?

Voor ons is het niet voor te stellen. Zoals het volk Israël daar staat bij de berg van God. Trillend van angst en stijf van spanning. Vanwege alles wat ze horen, voelen, zien: het vuur op de top van de berg, de bevende aarde, het geluid van de ramshoorn – zo hard dat het lijkt alsof God zelf erop blaast. In hun hoofd de woorden die tegen hen zijn gezegd: dat ze zullen sterven, als ze te dichtbij zullen komen. Onvoorstelbaar voor ons. Wij willen toch helemaal niet een God voor wie we bang moeten zijn? Heeft het ons niet jaren gekost om onze angst voor God kwijt te raken? Hebben we niet met succes God van de berg af gehaald, waar Hij is omringd door donder en bliksem? Wat moeten we met dit verhaal, met deze God? Lezen. Erover nadenken. Met elkaar over deze bijbelteksten praten. Het aan God voorleggen in gebed. In elk geval niet zomaar overslaan als je de Bijbel leest. Hoe begrijpelijk het ook kan zijn dat een verhaal verbijstering en afstand oproept: blijf lezen. Blijf stilstaan bij wat je raakt, ook als je Gods Woord leest. Je leest de Bijbel niet om bevestigd te worden in wat je toch al vond. Je leest de Bijbel om door God aangesproken te worden, om zijn werkelijkheid binnen te laten komen in onze werkelijkheid.

God komt zelf van de berg af