De briefwisseling: waarom samenwerken? (2)

Dertiger Mirjam Bogerd schrijft brieven met haar opa, ds. Gert van den Brink (91), emeritus predikant in de NGK, over kerkelijke samenwerking en kerkelijke eenheid. Dit is de tweede van vier brieven.

Lieve Mirjam,

Wat leuk om hier eens samen over te praten.

Het proces van de scheuring, hoe dat toen gegaan is, heeft mij diep geraakt. Er waren mensen bij wie ik bij wijze van spreken de deur plat liep en van wie ik daarna dertig jaar niet meer hoorde. Ik werd afgedankt als dienaar van het Woord, omdat ik een duif was en pertinent geen havik wilde worden. Dat nu de weg wordt ingezet naar rehabilitatie, naar hernieuwde eenheid en vooral naar het weer samen vieren van het avondmaal is dus heel belangrijk voor mij.

Ik denk wel dat het vooral voor de generaties boven jou waarde heeft, dat het proces daar gevoerd wordt. In de gemeente waarvan ik nu lid ben, heeft ongeveer 80 procent van de mensen geen gereformeerde achtergrond. Dat herken jij ook in je huwelijk met Reyald, die een hervormde achtergrond heeft. Ik begrijp dus goed dat het voor jullie moeilijker is om het te begrijpen.

Ik zou het toejuichen om samen te kunnen zijn met alle christenen, maar daarvoor is de geschiedenis te lang. Dit proces aangaan met de GKv en fouten herstellen terwijl er nog NGK’ers in leven zijn, is ergens ook logisch, omdat dit het meest recent is. Op plaatselijk niveau verbanden aangaan met andere denominaties is daarnaast natuurlijk een mooi teken van eenheid. Net zoals het prachtig is wanneer er bloeiende gemeenten naast elkaar zouden bestaan.

Ik weet niet hoe het er in de toekomst zal uitzien. Ik heb mooie contacten gehad met mensen uit de GKv die vertelden dat veel mensen uitzien naar een hereniging met de NGK. Maar er zijn ook mensen die daar niet zo tegenover staan. Het zal een weg zijn met hobbels. De geschiedenis die nog geschreven moet worden zal uitwijzen hoe het zal gaan, maar principieel is het zeker de moeite waard!

Liefs, opa

Lees ook de eerste brief uit deze briefwisseling.