Column: Gelukszoeker

We zijn er wel klaar mee, met elkaar ‘gelukkig nieuwjaar’ wensen. Soms verslijten we een woord door het te pas en te onpas te gebruiken. De inhoud lijkt verloren, de letters vormen een lege huls. Dat gevoel bekruipt me bij het woord ‘geluk’.

Eline de Boo.

Iedereen heeft het er maar over. Ik hoor het in de reclame van een loterij, lees het in de bladen en als de kids verdrietig zijn, worden ze getroost met een happy meal. In de klas van mijn dochter is het de laatste tijd wat onrustig. Verboden woorden klinken, de juf is geschopt en er vliegen etuis door de klas.

De school heeft een expert ingehuurd en die identificeerde de oorzaak: een paar kinderen in de klas zijn niet gelukkig en dat communiceren ze op een verkeerde manier. Daar moet aan gewerkt worden.

Het is fijn als alles meezit, maar uiteindelijk
hangt mijn geluk daar niet van af

Wat is geluk eigenlijk? Is het tevredenheid, een prettig gevoel of simpelweg het ontbreken van ellende? Sommigen delen honderd dagen lang elke dag een geluksmoment op Facebook. Zo willen ze zichzelf trainen in het vullen van hun halflege glas. Nu is zelfreflectie prima, vroeger noemden we het onze zegeningen tellen, maar kunnen we de leegte zelf opvullen?

Hoe druk ik me ook maak, mijn omstandigheden bepalen mijn geluk niet. Het is fijn als alles meezit, maar uiteindelijk hangt het daar niet van af. Als geluk maakbaar zou zijn, faal ik als ik het even niet voel en moet ik er harder aan werken. Daardoor komt er alleen maar meer druk. Op zo’n moment moet ik juist even stoppen en een beetje om mezelf lachen, soms door zware tranen heen.

Als kind van God mag ik altijd van geluk spreken. Omdat Hij Zich met mij verbonden heeft. En ik mag de ander gelukwensen. Niet alleen in januari, maar tot in eeuwigheid. Beste lezers, van harte gelukgewenst!