Bemoedigd worden door een dankfeestje

Onlangs zwaaide Willemien Dee af als lid van het leiderschapsteam van Grace Church, als laatste van het oorspronkelijke kerkplantingsteam. Acht jaar lang heeft ze zich ingezet voor dit zendingswerk onder migranten in Amersfoort, ook als het werk soms bijzonder uitdagend was en ontmoediging op de loer lag.

In onze kleine zendingsgemeente kampen we (net als veel ‘gewone’ kerken) met een tekort aan teamleden, en nu Willemien haar leidinggevende taken neerlegt, valt er een gat. En toch hebben we feestgevierd! Want wat heeft de Heer ons in haar veel gegeven! Wat heeft ze al die jaren ontzettend veel betekend in de opbouw van onze prille gemeente. En wat is het gaaf om te zien hoe zijzelf is gegroeid in haar geloof en in haar geestelijke leiderschap.

We hebben haar echt even in Gods zonnetje gezet – voor in de kerk, met dankwoorden en cadeautjes. Op de beamer kwamen tientallen foto’s voorbij uit acht jaar ‘ICF Amersfoort & Willemien’. Het is vaak behoorlijk ploeteren in Grace Church, maar toen we al die foto’s voorbij zagen komen werden we vooral herinnerd aan het vele goede waarmee de Heer ons telkens weer heeft gezegend.

Wat zijn er veel levens aangeraakt en vernieuwd! Wat hebben we ook veel leuke dingen gedaan, zoals feestjes organiseren, op kerkkamp gaan en gezamenlijke maaltijden houden. Na alle dankwoorden en het terugkijken hebben we onder handoplegging gebeden voor Willemien en haar man, voor een tijd van rust en herstel.

Zou het niet weldadig zijn als het normaler zou worden
om het goede in elkaar te benoemen?

Ik dacht: waarom doen we dit als gereformeerde kerken niet altijd? Waarom niet even een dankfeestje bouwen, elke keer als een ouderling of diaken zijn of haar ambtstermijn afrondt, of als iemand van het pastorale of missionaire team na jaren van toewijding afzwaait? Waarom bedanken we de kinderwerkers of de koster niet eens in het volle zicht van de gemeente?

Als gereformeerden zijn we misschien niet zo goed in het geven van complimentjes. En in onze erediensten zijn we er beducht voor dat mensen in het middelpunt staan, in plaats van God. Maar zou het niet weldadig zijn voor de hele gemeente als het normaler zou worden om het goede in elkaar te benoemen? Om vrijmoedig te danken voor toewijding, trouw en unieke gaven? ‘Als er enige deugd is en als er iets prijzenswaardigs is,’ adviseert Paulus de gemeente in Filippi, ‘bedenk dat.’ (Filippenzen 4:8; HSV)

Medicijn

Je zult merken dat zoiets als vanzelf een getuigenis wordt van Gods toewijding en trouw, van Gods gaven aan de gemeente – in mensen en door mensen heen. Daar gaat een enorme bemoediging van uit, juist ook als het werk in de gemeente zwaar is en er misschien moeilijk ambtsdragers gevonden kunnen worden. Er schuilt diepe wijsheid in de woorden van Paulus in zijn brief aan de Filippenzen:

‘Verblijd u altijd in de Heere; ik zeg het opnieuw: Verblijd u. Uw welwillendheid zij alle mensen bekend. De Heere is nabij. Wees in geen ding bezorgd, maar laat uw verlangens in alles, door bidden en smeken, met dankzegging bekend worden bij God.’ (Filippenzen 4:4-6 HSV)

Als er nood is in de gemeente en je smeekt de Heer om uitkomst, doe dit dan ‘met dankzegging’. Ofwel: breng in herinnering wat God heeft gedaan in de gemeente en dank Hem ervoor. Waarom? In de eerste plaats omdat het God toekomt dat wij Hem danken en prijzen voor zijn concrete daden in ons midden. Maar in de tweede plaats óók omdat het Gods medicijn is tegen ontmoediging en getob. Dankzegging maakt je bewust van zijn nabijheid en betrokkenheid en vult je hart met blijdschap. ‘En de vrede van God, die alle begrip te boven gaat,’ zegt Paulus, ‘zal uw harten en uw gedachten bewaken in Christus Jezus.’ (Filippenzen 4:7 HSV)

Trouw

Vraag vrijmoedig in je gemeente aan mensen om hun gaven en talenten in te zetten. Maar blijf ze daarna ook ‘zien’. Vraag hoe het gaat, bemoedig ze, vier de mooie momenten en bedank ze op hun tijd. Voor het oog van de gemeente. Niet om mensen op een voetstuk te zetten, maar om God te danken voor trouwe dienaars die Hij geroepen heeft.