Redactioneel: Her-denken

Komende week herdenken we het einde van de oorlog. Dat doen we ieder jaar, maar dit keer is het toch weer bijzonder, want het is zeventig jaar na de bevrijding. Twee, drie generaties na die gebeurtenis weet iedereen nog wat we bedoelen wanneer we het hebben over ‘de bevrijding’. Iets om dankbaar voor te zijn: na 1945 hebben we nooit weer een bevrijding gehad. Zeventig jaar vrijheid.

Henk Hoksbergen (foto: Yvonne Kantebeen).

Waarom blijven we herdenken? Let even op het woord: her-denken. We denken elke keer weer terug aan die gebeurtenis. Dat is wat anders dan vlaggetjesdag houden. Het herdenken van de bevrijding heeft een morele kant. We zeggen er iets belangrijks mee. We drukken er het gevoel mee uit: dit nooit weer. We hopen als natie, als gemeenschap nooit weer het slachtoffer te worden van onderdrukking en dictatuur.

Door de oorlog te herdenken, proberen we zaad te zaaien voor een andere toekomst

Herdenken is ook meer dan terugkijken. Herdenken van het verleden heeft alles met de toekomst te maken. We mogen bepaalde dingen uit de geschiedenis niet vergeten, want slecht gedrag uit het verleden willen en mogen we niet herhalen. Door de oorlog te herdenken, proberen we zaad te zaaien voor een andere toekomst.

Samen herdenken werkt ook verbindend. Want hoe verschillend je ook bent, dit heb je sámen. Hierin hoor je bij elkaar. Je staat samen voor een bepaalde zaak. Of je links bent of rechts, dit deel je. Net als in de oorlog, toen gereformeerden en communisten schouder aan schouder verzet boden.

Is er ook christelijk herdenken? Jazeker. Omdat je de grote daden van onze Heer herdenkt. Het klinkt door in het volkslied, waarvan vers zes veel gezongen werd in de oorlog. De tirannie verdrijven… Niet door eigen kracht, maar ‘mijn schild ende betrouwen zijt Gij, o God mijn Heer’. Herdenken is God danken.