Column: De eerste keer

Aan de buis gekluisterd zag ik mijn hersenen voorbijkomen. In 3D-animaties liet neuropsycholoog Erik Scherder de schoonheid van onze bovenkamer zien. Het Brein, wat een geweldige serie. Als kroon op de schepping gaf God ons een linker- en rechterhelft. Een geniaal besturingssysteem van slechts 1,5 kilo dat zo veel in gang zet.

Joost Smit.

Maar wat een ellende als dit systeem hapert. Familieleden worden vreemden en de simpelste handelingen krijg je niet meer voor elkaar. Crasht het brein, dan valt elke vanzelfsprekendheid weg.

Het college gaf een intrigerend voorbeeld. Je zag Clive als dirigent voor een koor staan. Met zijn muziek is niets mis. Maar een hersenvliesontsteking heeft zijn ruimte om indrukken en ervaringen op te slaan weggevaagd. Vermoeiend maar waar: elke ontmoeting is voor Clive als de eerste keer. Elke dag, elk uur begint met nieuwe verrassingen zonder voorgeschiedenis.

Als zijn vrouw vijftien minuten buiten beeld geweest is, valt hij haar snikkend in de armen. Zo blij om haar na al die tijd voor de eerste keer te zien. Die verliefde blik in zijn ogen, die hunkering na jaren van gemis.

Crasht het brein, dan valt elke vanzelfsprekendheid weg

Fascinerend. En huiveringwekkend als je bedenkt wat dit voor zijn vrouw betekent. Wat een voorrecht als je hersenen normaal functioneren. Wat een voorrecht als je in de loop van de tijd geschiedenis schrijft met je geliefden, ook al hang je dan niet iedere morgen de slingers op. Wat een voorrecht als je op gewone dagen God leert kennen, als vertrouwen groeit. Als zijn gedachten en woorden betekenis krijgen en een leven lang met je meegaan.

Maar stel je voor. Iets van die eerste keer naar elkaar kijken, met een frisse blik. Verrast worden door Gods genade. Dat je de gemeente van Christus binnenstapt en elkaar opeens weer ziet als nieuwe schepping. Iets van die blik van Clive. Om in het gewone het wonder te zien.