150 jaar zending via OMF

Klaas Huizinga | 30 mei 2015
  • Missionair

In 1865 stichtte James Hudson Taylor de China Inland Mission, om de binnenlanden van China met het evangelie te bereiken. Inmiddels heet deze organisatie Overseas Missionary Fellowship, kortweg OMF. OMF heeft 1.400 werkers uitgezonden, die in bijna alle landen van Oost-Azië actief zijn. De organisatie bestaat dit jaar dus 150 jaar. Interessant, denkt u misschien, maar wat moet ik daarmee? Daarom vier dingen die u zou moeten weten over OMF.

De zendingswerkers van OMF zijn in bijna alle landen van Oost-Azië actief. (beeld OMF)

De zendingswerkers van OMF zijn in bijna alle landen van Oost-Azië actief. (beeld OMF)

1. Verbonden met NGK en GKv
Ook uit ons midden zijn mensen via OMF uitgezonden naar Oost-Azië: vanuit de GKv zijn Marcel en Mintje Kooijmans werkzaam op Papua. Vanuit de NGK werken Theo en Regina Janssen op de Filippijnen, en Evert en Alice, en Mirjam in een ‘creatief toegankelijk land’. Ook waren eerder Henk en Marian van der Velde uitgezonden, naar Indonesië en Singapore (inmiddels NGK Voorthuizen-Barneveld), evenals ikzelf met mijn vrouw Evelien (naar Zuid-Korea). Contacten zijn er dus zeker.

2. Geen eigen imperium
Toen ik me als kandidaat aanmeldde bij OMF werd me eerst geadviseerd om ook eens bij andere organisaties te gaan kijken. ‘Moge de Heer je leiden naar de voor jou beste plek.’ Ontspannen! Dat trok me meteen aan.

De huidige directeur van OMF Nederland, Willem van Dis, schrijft: ‘Het gaat bij zending nooit om de eigen club, maar om de drive om samen Gods naam te verheerlijken. De wereld is zo groot dat één club dat nooit aankan. Zou dat wel zo zijn, dan wordt die club een “macht”, en wordt de doelstelling verlegd van dienen naar gediend worden (door een achterban).’

Waar samengewerkt kan worden met andere organisaties wordt dat dan ook aangemoedigd en gedaan. Zo werd ik bijvoorbeeld door OMF uitgeleend aan de Koreaanse tak van IFES (International Fellowship of Evangelical Students). Deze houding helpt me ook als ik nadenk over de plek van onze kerken in Nederland: geen eigenbelang, maar Gods eer voorop.

Het gaat niet om mijn grote geloof, maar om geloven in een grote God

3. Gedreven door gebed
OMF is een ‘geloofszending’, het gebed staat centraal. Bidden om financiële middelen (geen actieve fondswerving), om nieuwe werkers (geen dwang), om nieuwe gemeenten in onbereikte gebieden (op Gods tijd). Niet drammerig iets van God eisen, maar bidden in afhankelijkheid. Ontspannen! Het gaat niet om mijn grote geloof, maar om geloven in een grote God!

Tegelijk gedreven. Want bidden laat je de wereld door Gods ogen zien: wat een onvoorstelbare nood is er! Ook deze houding van ontspannen afhankelijkheid wil ik graag vasthouden als ik denk aan onze kerken in Nederland: onze financiële tekorten, het afnemend ledenaantal, het gebrek aan predikanten…

(beeld OMF)

(beeld OMF)

4. De Jood een Jood, de Griek een Griek
Je aanpassen aan de cultuur van de mensen die je dient. Vanzelfsprekend, zou je tegenwoordig zeggen. 150 jaar geleden stuitte dat op veel weerstand. Zendelingen bleven veilig op de zendingspost, aten hun eigen eten, kleedden zich als een westerling. Hudson Taylor doorbrak dat. Hij droeg zijn haar in een vlecht, sprak vloeiend Mandarijn, en trok de binnenlanden in: ‘Als jij niet bereid bent te veranderen voor die ander, hoe kun je dan verwachten dat die ander zal veranderen voor jou? Kijk naar Jezus, die de grootste stap maakte naar ons toen Hij mens werd!’

Die uitdaging ervaar ik nog steeds, ook hier in onze kerken in Nederland. Hoe kan ik me aan de geseculariseerde cultuur van Nederland aanpassen en blijf ik tegelijk trouw aan het evangelie?

150 jaar blijkt niet te lang geleden en Oost-Azië niet te ver weg om mij te helpen bij het vinden van mijn plek hier in Nederland anno 2015. OMF heeft mij dat leren zien.

Webtip
Zie voor meer informatie www.omf.org/nederland.

Over de auteur
Klaas Huizinga

Klaas Huizinga is predikant van de NGK Hoorn. Hij was in de jaren negentig samen met zijn vrouw via OMF International uitgezonden naar Zuid-Korea, waar ze actief waren in studentenwerk en zendingstraining.

Meest gelezen

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Redactie
  • Redactioneel

De verzoening, de vitaliteit van het belijden, het predikantentekort, de verhouding tussen doop en avondmaal, de eerste hoofdstukken van Genesis en de leer over de zonde, de ambtsleer, het voortgaande gesprek over homoseksuele relaties – het zijn allemaal vraagstukken die meer of minder nadrukkelijk aan de orde zijn in de NGK. Staan die verschillende vraagstukken los van elkaar of hangen ze samen? Aan deze ketting van kwesties met een bepaalde gevoeligheid rijgt dit nummer een volgende kraal: de plek en rol van de hbo-theoloog.

Lees artikel
Kerknieuws juli 2026

Kerknieuws juli 2026

Redactie
  • Kerknieuws

Lees hier het kerknieuws van de Nederlandse Gereformeerde Kerken, juli 2026. Het beroep dat NGK Emmen op ds. Rik Meijer uitbracht, heeft hij aangenomen. De gemeente van Emmen zal zijn derde gemeente worden. Hij begon zijn werk in 2012 in Alblasserdam, per 1-1-2020 GKv Alblasserdam-Nieuw Lekkerland; later in dat jaar werd hij predikant in GKv Hardenberg-Baalderveld-Zuid, sinds 2021 NGK Hardenberg-Baalderveld.

Lees artikel
Predikantsprofiel Kees Smit

Predikantsprofiel Kees Smit

Melissa van der Kamp
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

Het is een terugkerend woord als ik met Kees Smit in gesprek ben over de geestelijke verzorging en zijn werk als voorzitter van de Commissie Geestelijke Verzorging (CGV). Uit alles blijkt dat hij deze rol met hart en ziel vervult. Niet in de laatste plaats gedreven door zijn eigen ervaringen als geestelijk verzorger bij Defensie. Kees stelt dat geestelijk verzorgers waardevolle gesprekspartners kunnen zijn voor gemeenten, omdat juist zij werken op het grensvlak van kerk en samenleving. Ik praat met Kees door over zijn gedrevenheid als voorzitter en wat het geestelijk verzorger-zijn voor hem heeft betekend.

Lees artikel
Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Jan Mudde
  • Ethiek

‘Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden’, het kan zomaar gezegd worden als iemand de wenkbrauwen epileert of zichzelf door waxen onthaart. Maar sommige mensen gaan heel ver om aan een schoonheidsideaal te beantwoorden – veel te ver. Zoek maar eens op lotusvoeten, Victoriaanse korsetten, tattoos, lip- en bilfillers en looksmaxxing. Toch hebben mensen die willen lijden om wat heet mooi te zijn iets voorbeeldigs, zeker voor Nederlandse christenen. 

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief