Gedicht: Herinnering

Het ergste wat mij kan overkomen is,
zei mijn moeder,
dat één van mijn zoons homofiel is.
Mijn broers en ik wisten niet wat het was.
Later wist ik
dat ik het ergste was wat mijn moeder kon overkomen.

(beeld mcokas/Pixabay.com)

Mijn vader ging daar anders mee om.
Hij voelde dat ik anders was,
zag dat ik anders was.
Hij wilde dat het niet zo was.
Hij ging moppen tappen.
Eindeloos moppen tappen.
Ik heb er thuis nooit over gepraat.

Op school was het niet anders.
De jongens uit mijn klas scholden.
Homo, homo, homo.
Geen leraar die er iets van zei.
Het was een gereformeerde school.

Nu, jaren later, zie ik de jongens van destijds
terug als eerzame vaders in de kerk.
We herkennen elkaar van die tijd.
We groeten beleefd en doen alsof er niets gebeurd is.
Wel zo gemakkelijk voor hen.

Het doet nog steeds pijn.
Steeds als ik ze weer zie, doet het nog pijn.