In memoriam ds. Leendert Douw (1923-2015)

Emeritus predikant Leen Douw is op 29 augustus op 91-jarige leeftijd overleden. Hij diende vanaf 1955 de GKv-gemeenten van Zuidwolde, Stadskanaal, Enschede-Zuid en Ommen en ging in 1988 met emeritaat.

Leen Douw werd op 2 november 1923 geboren in Colijnsplaat (Zeeland). Hij had van jongsaf aan het verlangen om predikant te worden, maar als oudste zoon was hij voorbestemd om de boerderij van vader voort te zetten. Bovendien was er geen geld om te studeren. Daarom kon hij pas op wat latere leeftijd naar Kampen gaan en aan zijn theologische studie beginnen.

Zijn studie verliep voorspoedig en toen hij 31 jaar was, betrok hij met zijn vrouw Ans de pastorie van Zuidwolde (Drenthe). Later diende hij de gemeenten van Stadskanaal, Enschede-Zuid en Ommen. Hij mocht zelfs, ook al was hij zich dat niet meer zo bewust, in juni jongstleden meemaken dat hij 60 jaar predikant was.

Douw was ook actief in het bredere kerkverband. Om één ding te noemen: hij werd in 1972 door de GKv-synode van Hattem benoemd tot deputaat herziening kerkboek, met als onderdeel de liturgische formulieren. Van dit deputaatschap was hij eerst secretaris en later samenroeper/voorzitter. Dit werk kon worden afgerond in 1984.

Een dag voordat hij 65 werd (1988) nam Douw als geëmeriteerde afscheid van het actieve predikantschap. Hij was toen emeritus van Ommen. Later, toen Ommen gesplitst was in twee gemeenten, werd hij emeritus van Ommen-West.

De gemeenteleden spraken altijd met dankbaarheid over hem

Ook als emeritus bleef Douw actief. Zo maakte hij nog tot 1998 deel uit van de redactie van het Gereformeerd Kerkblad voor Midden-Nederland. Hij is 29 jaar (!) secretaris van deze redactie geweest. Omdat hij in Enschede woonde (ook in zijn emeritaat) kon hij gemakkelijk met de toenmalige uitgeverij/drukker, die daar ook gevestigd was, contact onderhouden. Naar zijn eigen zeggen omspande die periode ‘een complete generatiewisseling’.

Ik mocht hem als predikant van Ommen opvolgen. De gemeenteleden spraken altijd met dankbaarheid over hem. Hij was pastoraal bewogen, beminnelijk en voorkomend. Zijn familie zette terecht in het overlijdensbericht dat ‘zijn leven helemaal in het teken van het predikantschap stond’.

Ds. Douw was in de goede zin van het woord een predikant van het oude stempel. Daarmee bedoel ik dat hij het predikant-zijn in zijn hele houding uitstraalde. Ik denk aan zijn weelderige witte haarbos, die altijd goed gekapt was, maar ook aan zijn vrijwel altijd stemmige kleding. Hij was echt een ‘weleerwaarde heer’. Tegelijkertijd bedoel ik met het oude stempel zeker niet dat hij ouderwets was in zijn ideeën over de kerk en de ontwikkeling van de kerk. Daarin was hij juist verrassend jong.

Het genadewoord dat hij vele malen verkondigd heeft, is voor hem nu werkelijkheid geworden

Hij en Ans hebben geen kinderen gekregen en daarom beschouwden zij veel kinderen van de gemeente als hun eigen kinderen. Toen Ans in 2004 overleed, was dit een geweldige klap voor hem. Hij moest alleen verder. Hij pakte de draad van het leven wel op, maar was toch gekneusd.

Ook jaren later zei hij dat hij zich ‘geamputeerd’ voelde. Langzamerhand werden zijn herinneringen vager, hij werd vergeetachtig en ging dementeren. Op een gegeven moment kon hij niet meer zelfstandig wonen. Hij heeft nog enkele jaren in zorggroep Manna in Enschede mogen wonen.

Leen Douw leefde uit genade. Hij wist dat er alleen door Gods genade behoud is. Dat genadewoord heeft hij vele malen verkondigd, op de preekstoel, in de huizen en ook bij begrafenissen. Dat woord is voor hem nu werkelijkheid geworden. Hij mag delen in Gods luister en zonder afbraak van geest en lichaam eeuwig leven.