Column: Bewogen en alert

Onze buren vierden deze zomer vakantie op het Griekse eiland Kos. Ja, ze hadden bootvluchtelingen op het eiland gezien, vertelden ze bij thuiskomst. En nee, ze hadden er geen last van gehad, hun vakantie was heerlijk geweest.

Ik heb me afgelopen weken regelmatig afgevraagd wat ik zelf gedaan zou hebben, daar op Kos of Lesbos. Het antwoord doet er niet zo toe, feit is dat de exodus van vluchtelingen naar Europa mij raakt. Ik kan en wil het eigenlijk niet geloven, krijg deze grootse episode niet rond gedacht. De permanente stroom berichten, jammerlijke foto’s en onwezenlijke filmbeelden brengen me van mijn stuk. Gebeurt dit echt?

Gelukkig bestaan er mensen die met dezelfde ontsteltenis in hun lijf toch de mouwen opstropen en gaan helpen, in Griekenland en Nederland. Opvallend vaak zijn het christenen. Wie van ons kent er niet zo’n nobele hulpbieder? De recensies over hun inzet zijn juichend. Ze halen er zelfs de grote tv-rubrieken en kranten mee.

Ik vrees dat we de onbegrensde solidariteit
op langere termijn niet kunnen dragen

De omarming door christenen van alles wat vluchteling heet is momenteel intens. Zo zou Jezus het ook gedaan hebben, hoor je. Toch geeft zo’n claim mij een zwaar gevoel in de buik. Zwaar, omdat een tegengeluid zo maar opgevat kan worden als harteloos of ingegeven door ongeloof en angst. Zwaar, omdat ik mij afvraag of het onze roeping is om elke vluchteling onvoorwaardelijk aan tafel te vragen. Zwaar, omdat ik vrees dat we de onbegrensde solidariteit op langere termijn niet kunnen dragen.

Ik wil van harte amen zeggen op Jezus’ opdracht om met innerlijke ontferming bewogen te zijn, dus gaven ook wij afgelopen weken geld, goed en gebed. Maar we blijven ondertussen alert. Met eigen ogen zag ik een paar jaar geleden dat een ‘fully welcome’ dynamiet werd onder een huwelijk. En dat, in een ander geval, het fully welcome uitliep op een pijnlijke desillusie.

Aan de basis van beide schrijnende voorvallen stonden hartelijkheid, christelijke gastvrijheid en naastenliefde. Precies dezelfde principes die ook nu christenen inspireren om met de armen wijd open te staan.

Ben ik een sikkeneur? Liever niet. Maar als het bijdraagt een evenwichtige, reële, eerlijke en toch bewogen benadering van het actuele vluchtelingenvraagstuk moet dat maar voor een keer.