Kleurrijk geloven: David Philips

Ze kwamen van ver. Nu wonen ze in Nederland. Hoe beleven deze christenen hun geloof in ons land? In deel twee: David Philips uit Canada.

David Philips. (beeld Felix de Fijter)

‘De enorme directheid van Nederlanders was een schok voor me’, glimlacht David Philips, anglicaans priester in Utrecht. ‘Toen ik hier net begon als kapelaan van Holy Trinity Utrecht, heb ik nachten wakker gelegen door opmerkingen die ik kreeg. De kerk is hier minder hiërarchisch dan in Canada en iedereen vindt zijn eigen mening net zo belangrijk als de mijne. Dat vraagt een andere leiderschapsstijl: men verwacht dat ik leid, maar niet dat ik de leider ben. Ik probeer het nog steeds te begrijpen.’

‘Wat me verder opvalt in Nederland, is de sterke behoefte aan orde. Alles moet duidelijk en overzichtelijk geregeld zijn. Misschien komt het omdat Nederland een klein en vol land is, waar iedereen zijn eigen ruimte moet afbakenen’, peinst David. ‘Canadezen zijn meer ontspannen en gunnend. Canada is een enorm groot land. Er is ruimte voor iedereen. Het zit diep in ons bewustzijn dat we allemaal anders zijn en anders mogen zijn – want ‘we’, dat is een multiculturele mengelmoes. Bovendien zijn de natuur en het klimaat te overweldigend om de illusie van orde en maakbaarheid te koesteren.’

Zelfovergave

David groeide op in een liberale protestantse kerk, maar ging daar vanaf zijn zestiende niet meer naartoe. Het boeddhisme trok hem aan en hij raakte actief betrokken bij een leefgemeenschap. Het was ‘puur genade’, zegt hij, dat God na tien jaar iets in hem wakker maakte en dat hij opnieuw de Bijbel begon te lezen en ging bidden.

Hij pakte zijn rugzak, kocht een enkeltje Parijs en trok door Europa en Noord-Afrika. ‘Het was een pelgrimage, op zoek naar Gods wil in mijn leven.’ In Rome liep hij een anglicaanse kerk binnen. De oude liturgie raakte zijn hart. ‘Ik dacht: ja, dít is wat ik in de Bijbel lees, die volkomen afhankelijkheid van God, die zelfovergave. Ik ben teruggegaan naar Canada en twee jaar later begon ik aan de priesteropleiding.’

‘Ik hou van de benedictijnse spiritualiteit in de Anglicaanse Kerk. Ik ben nooit in een gereformeerde kerk in Nederland geweest, maar parochianen die vanuit een gereformeerde kerk komen, zeggen dat het daar – vroeger althans – eenzijdig gericht was op het hoofd: je luistert naar een preek vanaf de kansel en denkt daar dan over na. Wat mij in de anglicaanse traditie geweldig aanspreekt, is dat de hele mens meedoet: je hele lichaam en wezen, en al je zintuigen – geur, aanraking, horen, zien, proeven. Het ademt een sacramentele spiritualiteit, met grote eerbied voor zowel het geschreven Woord als het zichtbaar gemaakte Woord.’