Column: Glosterhuis

Alles heeft zijn tijd. Een tijd om te preken rond de feestdagen in december. Een tijd om te lezen als de kruitdampen weer opgetrokken zijn. Wat dat laatste betreft, is 2016 goed begonnen. Ik leg mijn favorieten op een stapeltje voor de kleine uurtjes.

Eerst de biografie van C. Veenhof, In het klimaat van het absolute. Dat boek leest als een thriller waarvan je de personages persoonlijk kent. Daarna Jonathan Franzens Zuiverheid, een reis door onze samenleving en het internet met zijn totalitaire trekken en meesterhackers. Briljant. En als tussendoortje Winter in Glosterhuis van Vonne van der Meer.

Toch bleef dit laatste boek het meest bij mij hangen. Het verhaal speelt in 2024, als de regering de knoop omtrent het levenseinde heeft doorgehakt. Wie de 80 passeert en geen perspectief meer heeft, kan vrijwillig kiezen voor een pijnloos einde aan zijn leven. In dat klimaat bouwen twee broers twee huizen. In het ene, het Vaarwelhotel, wordt dit einde gastvrij gefaciliteerd. Aan de andere kant van het meer ligt het Glosterhuis. In dit huis worden mensen met hun doodswens opgevangen rond een tafel. Er klinkt muziek, herinneringen worden gedeeld en verdwenen talenten aangeboord.

In dit huis worden mensen met hun doodswens
opgevangen rond een tafel

De naam van het huis intrigeert. Gloster is de oude blinde man uit King Lear die zich in een diep ravijn wil storten. Een behulpzame vrijwilliger helpt hem daarbij, maar beperkt de val tot een stap naar beneden. Als Gloster die val overleeft en met beide benen op de grond staat, heeft hij alle reden om het leven weer als geschenk te aanvaarden.

Als kerk koken we voor Vathorst aan Tafel. In december zaten we weer aan die tafel met wijkgenoten, jong en oud. Een vrouw deelde het rauwe verdriet om de dood van haar man, 60 jaar nog maar. Een jong stel vertelde frank en vrij over hun leven met hiv. Ook toen de borden afgeruimd waren, bleef iedereen gezellig zitten. Hier gebeurde iets en ik heb er nu een woord voor: Glosterhuis.