Column: Open deur
- Column
We dwalen door het labyrint van steegjes in het Italiaanse Genua. Na picknicks in prachtige tuinen en ijsjes in pittoreske dorpjes, nam onze gastvrouw ons mee naar haar geboortestad. Guilia’s voorouders waren hier gouverneur. In een kapitaal palazzo werd haar oma geboren, in het volgende trouwde ze zelf.
Het chique dametje ratelt, ze houdt intens van deze stad. Dat is moeilijk voor te stellen: de straatjes zijn overvol, vies en donker, en opdringerige straatverkopers bieden ons van alles aan. Guilia kijkt alleen omhoog. Daar beschijnen zonnestralen die de grond niet bereiken rijkversierde gevels. Niets op de begane grond doet vermoeden dat het om imposante monumenten gaat. De ranzige winkeltjes, bekladde muren, dichtgetimmerde ramen ziet Guilia niet. Ook voor de talloze vluchtelingen die krioelend om onze aandacht schreeuwen, heeft ze geen oog. Normaal geniet ik van steden, maar nu huilt mijn hart.
Gemeenteleden verkopen alles wat ze kunnen missen
De deur van een kerk staat wijd open. Er staat een kraam, gemeenteleden verkopen alles wat ze kunnen missen om nog meer mensen die toevlucht in hun kerk zoeken te kunnen dienen. In deze San Siro-kerk gonst het, maaltijden worden uitgedeeld. Ik blijf staan en Guilia vertelt gewillig de legende van de heiligverklaarde bisschop Siro, die een vreselijk monster versloeg. ‘En ze doen veel voor de armen’, voegt ze eraan toe.
Dan wil ze naar de trendy promenade aan de baai. Onwillig volg ik haar. Deze mensen vestigen hun hoop op de stad, zoeken een toekomst binnen haar muren. Wij, geslaagde mensen, willen weer terug naar de tuin. Maar daar ligt onze roeping niet meer, hoe we ook van de natuur mogen genieten. God begon met zijn kinderen in de geborgenheid van een tuin, Hij belooft ons een toekomst in de stad, in het nieuwe Jeruzalem. Aan dat koninkrijk van God kunnen we nu al meebouwen. In het duister van de steegjes zien we geen uitweg voor iedereen, maar het minste wat we kunnen doen is delen van wat we hebben. Door net als de San Siro-gemeente de deur open te zetten.
Eline de Boo is schrijfster met een missionaire roeping.
