Naar de sportschool

Ik heb me ingeschreven bij een sportschool. En dat niet alleen, ik ga er ook regelmatig heen. Sporten is heerlijk. Ik heb meer energie en voel me sterker. Niet alleen fysiek, maar ook mentaal. En ik leer er veel over de kerk.

Iemand vergeleek geloven eens met een training voor een wedstrijd. Paulus schrijft in zijn eerste brief aan de Korintiërs dat hij zichzelf hardt en oefent, zoals een atleet die meedoet aan een wedstrijd. Ik ben, net als Paulus, ook een beetje een vakidioot in metaforen en ik zie allerlei verbindingen tussen de wereld van de sportschool en de wereld van de kerk.

Volgens mij lijkt mijn nieuwkomerservaring in de wereld van de sportschool in veel opzichten op de nieuwkomerservaring van mensen in de kerk. Ik spreek ze regelmatig en hun verhalen inspireren me niet alleen, ze vormen soms ook een spiegel. Hoe de kerk is, zie je het best door de ogen van iemand die er (nog) niets mee heeft.

Opgepompt

Het begint al bij binnenkomst. Of nee, eerder. De aanleiding om eens te gaan kijken bij een sportschool is misschien een specifieke zwakheid – je hebt bijvoorbeeld een zwakke rug – maar het kan ook gewoon je eigen interesse zijn en de drang om beter in je vel te zitten. Vervolgens kom ik binnen in een wereld die voor mij totaal nieuw is. Ik verbaas me allereerst over de diversiteit aan mensen. Er lopen niet alleen opgepompte mannen rond (natuurlijk, die heb je er ook), maar eigenlijk kun je in principe iedereen die je in de wijk tegenkomt, ook in de sportschool ontmoeten. Net als in de kerk, hoewel lang niet iedere kerk de demografie volgt van de wijk waarin het kerkgebouw staat. Dat is jammer.

Dan is er de liturgie van de sportschool. Wat ga je doen? Hoe werken de apparaten? Je denkt al snel dat je de enige bent die er niets van begrijpt. Anderen zijn geroutineerd bezig met hun rondjes of schema’s en de hele omgeving ziet er nogal intimiderend uit. Maar gelukkig heeft een goede sportschool mensen in dienst die je komen helpen. Van de persoonlijke aandacht en adviezen die ik als nieuwkomer van de instructeur op de sportschool kreeg, kan ik als voorganger nog veel leren.

Motiverend

De eerste weken zijn leuk. Je merkt het verschil en juist dat werkt enorm motiverend. Net als de verhalen van nieuwe gelovigen die ik leerde kennen. Zij kunnen zo enthousiast vertellen over wat het hun oplevert om onderdeel uit te maken van een gelovige gemeenschap. Ik weet nu, als ervaren gelovige, dat ik daar niet jaloers om moet zijn (zo gaan die dingen nu eenmaal), maar dat God ze geeft aan iedereen om ervan te genieten. Zo houden we het samen vol.

Want ja, na een tijdje is het soms niet meer alleen maar leuk. Je moet er tijd voor blijven vrijmaken, je ziet misschien niet altijd even veel verschil meer en de mensen die eerst zo aardig leken, zijn eigenlijk vooral bezig met zichzelf.

Traditie

Blijft nog de vraag waarom je de sportschool – en de kerk – nodig hebt. Fit zijn en gezond leven kan natuurlijk ook zonder een sportschool. En om op God te vertrouwen kun je ook wel een tijdje zonder de specifieke vormen van kerk zijn die bij een bepaalde traditie horen. En toch helpt het, mij in ieder geval wel. Misschien lijd ik aan een gebrek aan discipline, maar zonder een omgeving die mij stimuleert, wordt het zo veel makkelijker om terug te vallen, ben ik minder geconcentreerd bezig, en mis ik het plezier en het gevoel onderdeel uit te maken van een groep. Waarin nieuwkomers altijd welkom zijn.