Column: Pokémon Go

Charmander, Squirtle en Bulbasaur. Dit zijn geen trendy doopnamen op de Vinex, maar karakters uit Pokémon Go. Dit spel is de zomerhit van 2016. In Nederland spelen twee miljoen mensen het op hun telefoon. Dus als u een groepje door uw buurt ziet fietsen, gekluisterd aan de smartphone, dan houdt dit hen op de straat.

Hoe werkt het? In de NRC stond een handige introductie. Op het camerabeeld van je telefoon zie je op straat of in het park (reality) bijzondere beestjes (Pokémon) bewegen (augmented reality). Deze Pokémon kun je vangen, voeden en trainen. Ook kun je eieren verzamelen die alleen uitkomen als je voldoende beweegt. Geniaal.

Nu zullen er achter dit spel vast occulte krachten schuilgaan. Verslavingsklinieken worden binnenkort ongetwijfeld overspoeld door een tsunami aan voortijdige schoolverlaters en ontspoorde huisvaders. Maar tel de winst eens uit: hologige gamers worden van achter hun beeldscherm weggetrokken en genieten een vrije uitloop. Het spel voert hen door de hele wijk en op hotspots ontmoeten zij medespelers. De prikkel om voor highscores extra te bewegen, daar kan geen obesitascampagne tegenop.

Het vangen van twaalf apostelen of drie formulieren maakt de geloofsleer tot een feest

Ook de kerk kan hier een graantje meepikken. Ik zie drie missionaire perspectieven. De kerk kan een plek als Pokéstop innemen. Dat is een punt waar spelers naartoe moeten om Pokémon te voeden met nieuwe energie. Kerk en voederplaats, een metafoor die staat als een huis. Aangetrokken door deze stop zullen jongeren bovendien met plezier naar de kerk komen. Het liefst lopend over grote afstand, dan kruipt er vanzelf nieuw leven uit hun eieren. Ten slotte lonken er varianten voor catechese. Het vangen van twaalf apostelen of drie formulieren maakt de geloofsleer tot een feest.

Niet iedereen zal juichend deze rage omarmen. Ik voorspel verontrusting, een comité en een nieuwe website tegen de pokémonisering van de samenleving. Maar houd dan het hoofd koel. Het is maar een spelletje.