Hartstochtelijk verlangen naar kerst

Waarom, HEER, liet U ons afdwalen van uw wegen? Waarom hebt U ons onbuigzaam gemaakt, zodat wij geen ontzag meer voor U hadden?
(Jesaja 63:17)

In Jesaja 63:7 – 64:12 klinkt een hartstochtelijk verlangen naar kerst. Jesaja schreef het in de tijd van de Babylonische ballingschap. Een verschrikkelijke tijd voor iedereen die uitzag naar Gods koninkrijk. Wat kon dáár nu nog van terechtkomen? God had zijn grote beloften voor deze wereld verbonden aan twee pijlers: de tempel op Sion en het paleis van David. Maar de tempel was gesloopt, en de laatste prins uit het huis van David was weggevoerd. En mét die prins duizenden en duizenden Israëlieten. De hemel leek potdicht. Alsof de situatie van Gods volk – en daarmee van deze wereld – Hem helemaal niets meer interesseerde. Jesaja kan dat niet geloven, daarom richt hij zich toch tot de enige die kan helpen.

Verkeerde vrouw

(beeld ginosphotos/iStock)

Voordat Jesaja een beroep doet op God, duikt hij in de geschiedenis. Hij kan er dan gewoon niet omheen dat hij eerst God moet danken. God is steeds zo trouw en onbegrijpelijk liefdevol geweest. Ook al was er vaak reden toe, Hij liet zijn volk niet vallen. Hij wilde gewoon niet zonder hen. Kijk maar naar de tijd van Mozes en de reis door de woestijn. Hij bleef van zijn mensen houden, al trapten ze Hem vreselijk op het hart. Lees maar de boeken over de rechters, Samuël en de koningen. Het lijkt wel alsof God niet weg te branden is bij Israël, die verkeerde vrouw…

Tot nu, de tijd van Jesaja. Want nu lijkt God in een vijand veranderd. Altijd sprong Hij in de bres voor zijn volk, nu staat Hij lijnrecht tegenover hen. Zeker, zegt Jesaja, we hebben echt gigantisch veel boter (zonden) op ons hoofd. God, U hebt alle reden om met ons te stoppen (Jesaja 64:5-7). Maar dat zou betekenen dat wij door onze zonden een einde kunnen maken aan Gods liefde. Als dát zo is, blijven we nergens, Heer! (Jesaja 63:11b-15) Ons leven danken we aan uw barmhartigheid over ons. Daar zet U toch geen punt achter?!

Gedurfd

En dan volgen misschien wel de meest gedurfde zinnen uit de Bijbel: ‘Waarom, HEER, liet U ons afdwalen van uw wegen? Waarom hebt U ons onbuigzaam gemaakt, zodat wij geen ontzag meer voor U hadden?’ Hoe is het mogelijk dat dit vers een plaats kreeg in de Bijbel? Alsof het Gods schuld is wanneer wij Hem verlaten! Dat roept een heleboel vragen en gedachten op. Ik lees er óók het omgekeerde in, dat God de enige is die ons weer bij Hem terug kan brengen. Leiders van vroeger, zoals Abraham en Mozes, of inspirerende leiders vandaag kunnen ons uiteindelijk niet helpen. We moeten het van onze hemelse Vader hebben! Ook in de verlegenheid waarin wij als Nederlandse christenheid verkeren. Alleen al zo veel kerken die sluiten…

God, scheur toch alstublieft de hemel open en daal af! Als er één God is die dat zou kunnen en willen, bent U het. Zo smeekt Jesaja bij God. En het gebeurde. De hemel scheurde open, midden in de nacht: Jezus werd geboren. En straks gaat hij opnieuw open. Midden in de nacht van deze wereld. De nood van onze wereld laat Hem niet onbewogen. God blijft niet zwijgen. Kerst: word blij! Jezus is gekomen en zal opnieuw komen. De nacht der zonde zal verdwijnen, genade spreidt haar morgenrood.

Om over na te denken
Jesaja geeft een scherpe analyse van (de mensen) van zijn tijd, maar ook van zichzelf. Waarom blijft hij desondanks hoopvol? Hoe ga jij dit jaar in onze spannende wereld kerst vieren?