Weg vrij voor GKv en NGK Kampen

OnderWeg | 20 januari 2017
  • NGK-nieuws
  • Nieuws

Voor de GKv en de NGK Kampen is de weg vrij naar kanselruil en gezamenlijke kerkdiensten en avondmaalsvieringen. De twee GKv-gemeenten en de NGK wilden al veel langer op die manier uiting geven aan de hervonden eenheid als kerken van Jezus Christus, maar de GKv-classis Kampen verbood dat omdat de NGK Kampen in liefde en trouw samenlevende homoseksuelen welkom heet aan het avondmaal. Volgens de classis tast dat het fundament aan onder de door de drie gemeenten beleden ‘eenheid in de erkenning en beleving van Gods Woord en van de regels die op grond daarvan voor het kerkelijke leven moeten gelden’.

De beide Kamper GKv-gemeenten zijn tegen dat classisbesluit in beroep gegaan en hebben nu van de Particuliere Synode (PS) Oost gelijk gekregen. Volgens de PS wordt de eenheid op grond van Gods Woord en de kerkorde wel degelijk door de gemeenten erkend en beleefd. De Kamper kerkenraden ervaren ook in het standpunt inzake duurzaam samenlevende homoseksuele gemeenteleden geen verschil in de erkenning van Gods Woord en de belijdenis, aldus de PS, al is men zich bewust van het verschil in toelating tot het avondmaal. Juist daarom zijn er afspraken gemaakt om respectvol met dit verschil om te gaan.

De PS vindt wel dat het gesprek tussen de drie gemeenten over de toelating tot het avondmaal gaande moet blijven en dat men moet proberen om verder te komen dan de huidige afspraken. Van beide zijden is met dankbaarheid op het PS-besluit gereageerd. Inmiddels heeft kanselruil tussen de Kamper predikanten al plaatsgevonden.

De classis Kampen heeft besloten om tegen het besluit van de PS Oost in beroep te gaan bij de Generale Synode van de GKv. Dat beroep legt geen blokkade voor kanselruil, gezamenlijke diensten en avondmaalsvieringen in Kampen.

Meest gelezen

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

George Harinck
  • Verdieping

De Raad van Kerken heeft in april van dit jaar het rapport ‘De weg van discipelschap. De omgang van de kerken met radicaal-rechts gedachtegoed’ gepubliceerd. Daarmee beweegt de raad zich in het spanningsveld van kerk en politiek. Hoe deden kerken dat in het verleden en hoe moeten we in dat licht dit rapport bezien? Deze vraag is mede interessant omdat de Nederlandse Gereformeerde Kerken (NGK) sinds 2025 lid zijn van deze raad. 

Lees artikel
Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Cors Visser
  • Alphen tot Ommen
  • Kerkelijk leven

Een bescheiden, trouwe gemeente met een gedeelde pijn en gedeeld verlangen om kerk te zijn in het dorp; dat is de NGK in IJsselmuiden. Het dorp kijkt uit over de IJssel naar wat ooit het gereformeerde Mekka was: Kampen. 

Lees artikel
Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Jos Colijn
  • Leespreek

Deze preek van dr. Jos Colijn (tot voor kort werkzaam als universitair docent Interculturele theologie aan de Theologische Universiteit in Utrecht) heeft een spannend onderwerp dat de gemoederen verhit: migratie. Aan de hand van het Bijbelse verhaal over Abraham en Sara die in Gerar een veilig heenkomen zoeken, laat Colijn zien dat er geen gemakkelijke antwoorden zijn als het over migratie gaat. Nee, Genesis 20 gaat niet over onze migratieproblematiek, maar er valt wel veel te leren over onze positie als vreemdeling op aarde en de manier waarop we omgaan met vreemdelingen bij ons in de straat.

Lees artikel
Wat doe jij hier?

Wat doe jij hier?

Gayle Doornbos
  • Column

Tijdens mijn eerste twee jaar aan Dordt University – de christelijke universiteit in Iowa waaraan ik doceer – begroette een van mijn collega’s van de vakgroep theologie mij met de vraag: ‘Gayle, wat doe jij hier?’ Aanvankelijk vond ik die vraag vreemd, omdat het antwoord voor de hand lag. Ik was aan Dordt University om dezelfde dingen te doen als hij: lesgeven, schrijven, studenten begeleiden en commissievergaderingen bijwonen. Maar toen ik besefte dat deze vraag zijn eigenzinnige manier was om ‘hallo’ tegen mij te zeggen, begon ik die vraag te koesteren. Zijn begroeting werd voor mij een moment om stil te staan bij wat mijn werk werkelijk betekent: niet zomaar de taken van de dag, maar leven met en voor mijn gemeenschap, in een wereld die, ondanks alle pijn, leeft van Gods genade.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief