Column: Vrijgemaakte utopie

Maarten Verkerk | 25 november 2017
  • Column

In de zomervakantie heb ik twee boeken gelezen over de breuk tussen de GKv en de NGK: de biografie van Ab van Langevelde over professor Veenhof, In het klimaat van het absolute, en Verscheurd door trouw van Johan Schaeffer. Van beide boeken werd ik intens verdrietig. Ze confronteerden me met zwarte bladzijden uit de geschiedenis van mijn kerk.

In 1998 schreef Hans Achterhuis een boeiende studie over de utopie, een literair genre waarin een ideale samenleving wordt geschetst die de mens op aarde kan realiseren. Hij tekent de utopie als een seculiere heilsverwachting, waarin ‘het nieuwe Jeruzalem’ niet meer ‘als gift van God verwacht werd’, maar werd opgevat als het resultaat van menselijk handelen.

Achterhuis noemt een paar kenmerken van de utopie, onder andere het gewelddadige karakter, de onderschikking van het individu, de radicale breuk met het verleden, de nadruk op zuiverheid en daaruit voortvloeiende zuiveringen. Hij laat zien dat in het streven naar het ‘absoluut goede’ de utopie gemakkelijk in haar tegendeel omslaat. Ook wijst hij erop dat utopisch denken sterk aanwezig is in religieus fundamentalisme.

Werd een zuivere kerk nagestreefd in de weg van menselijk handelen?

De beschrijving van Achterhuis maakt me onrustig. Was er sprake van een vrijgemaakte utopie? Werd er kerkelijk geweld gebruikt? Mocht je wel een eigen mening hebben? Werd een zuivere kerk nagestreefd in de weg van menselijk handelen? Sloeg de droom niet in zijn tegendeel om? Kreeg het fundamentalistische denken geen vleugels? Het zijn – helaas – allemaal retorische vragen geworden.

De Open Brief en haar thematiek is nog steeds actueel. Ligt het fundament van de kerk in menselijke geschriften (belijdenis) en menselijk handelen (synodes) of in een persoon: Jezus Christus? Ligt dat fundament in het moderne streven naar een zuivere kerk of in de belijdenis dat de Zoon van God zijn gemeente vergadert (HC 21)? De geest van de vrijgemaakte utopie zit diep in ons. Veenhof had gelijk: het gaat allereerst om de reformatie van het hart.

Over de auteur
Maarten Verkerk

Maarten Verkerk is onder meer bijzonder hoogleraar filosofie aan de TU Eindhoven en de Universiteit Maastricht.

Meest gelezen

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Redactie
  • Redactioneel

De verzoening, de vitaliteit van het belijden, het predikantentekort, de verhouding tussen doop en avondmaal, de eerste hoofdstukken van Genesis en de leer over de zonde, de ambtsleer, het voortgaande gesprek over homoseksuele relaties – het zijn allemaal vraagstukken die meer of minder nadrukkelijk aan de orde zijn in de NGK. Staan die verschillende vraagstukken los van elkaar of hangen ze samen? Aan deze ketting van kwesties met een bepaalde gevoeligheid rijgt dit nummer een volgende kraal: de plek en rol van de hbo-theoloog.

Lees artikel
Kerknieuws juli 2026

Kerknieuws juli 2026

Redactie
  • Kerknieuws

Lees hier het kerknieuws van de Nederlandse Gereformeerde Kerken, juli 2026. Het beroep dat NGK Emmen op ds. Rik Meijer uitbracht, heeft hij aangenomen. De gemeente van Emmen zal zijn derde gemeente worden. Hij begon zijn werk in 2012 in Alblasserdam, per 1-1-2020 GKv Alblasserdam-Nieuw Lekkerland; later in dat jaar werd hij predikant in GKv Hardenberg-Baalderveld-Zuid, sinds 2021 NGK Hardenberg-Baalderveld.

Lees artikel
Predikantsprofiel Kees Smit

Predikantsprofiel Kees Smit

Melissa van der Kamp
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

Het is een terugkerend woord als ik met Kees Smit in gesprek ben over de geestelijke verzorging en zijn werk als voorzitter van de Commissie Geestelijke Verzorging (CGV). Uit alles blijkt dat hij deze rol met hart en ziel vervult. Niet in de laatste plaats gedreven door zijn eigen ervaringen als geestelijk verzorger bij Defensie. Kees stelt dat geestelijk verzorgers waardevolle gesprekspartners kunnen zijn voor gemeenten, omdat juist zij werken op het grensvlak van kerk en samenleving. Ik praat met Kees door over zijn gedrevenheid als voorzitter en wat het geestelijk verzorger-zijn voor hem heeft betekend.

Lees artikel
Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Jan Mudde
  • Ethiek

‘Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden’, het kan zomaar gezegd worden als iemand de wenkbrauwen epileert of zichzelf door waxen onthaart. Maar sommige mensen gaan heel ver om aan een schoonheidsideaal te beantwoorden – veel te ver. Zoek maar eens op lotusvoeten, Victoriaanse korsetten, tattoos, lip- en bilfillers en looksmaxxing. Toch hebben mensen die willen lijden om wat heet mooi te zijn iets voorbeeldigs, zeker voor Nederlandse christenen. 

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief