Redactioneel: Water

Ik heb iets met water. Best gek eigenlijk. Want ik ben geboren op plat land, op zandgrond dat oorspronkelijk ‘geestgrond’ heette. Onvruchtbaar. Weinig water dus.

Toch heb ik wat met water. Dat merkte ik kortgeleden weer toen we in een Spaans restaurantje aan het IJ zaten, in de vernieuwde Amsterdamse wijk Zeeburg. Water boeit. En verveelt nooit. Overigens kende ik die wijk, en het fraaie IJ, niet van dichtbij. Ik had erover gelezen. Daar bleef het bij, dom genoeg.

Bizar: ik zat daar op uitnodiging van twee Canadese familieleden. Wie van ver komt, leert mij mijn eigen land kennen! En ik leerde meer van hen, het begrip bark and bike: een boottocht waarbij je per dag kunt kiezen of je per boot of per fiets de volgende stopplaats wilt bereiken. Tijdens het gesprek, na best veel jaren, merkte een familielid op dat ik niet echt leek op haar vorig jaar overleden echtgenoot, mijn neef, maar veel meer op zijn broer, ook in gebaren.

Wie van ver komt, leert mij mijn eigen land kennen

Enkele weken geleden was het Pinksteren. Kort daarvoor mijmerde ik over de betekenis ervan, in een nieuwe poging om het dichterbij te halen en ná Pinksteren te laten beklijven. Toen dacht ik aan datzelfde ‘je lijkt op’ of ‘je handelt in de geest van’, die neef, een broer, iemand die overleden is. Niet verkeerd, dacht ik, als invulling van wat het betekent dat God ons zijn Geest geeft: daardoor wil ik, wil jij handelen in de Geest van God, van zijn Zoon, onze Heer.

Nu oefen ik, elke dag. In afhankelijkheid. In: ik wil denken, spreken, dingen doen in de Geest van God, van Christus. Het werkt. Geen wonder, het is ook niet zomaar een Geest die je krijgt.

Ik begon deze column met water. Al in het Oude Testament linkt water naar de Geest, neem Ezechiël 36:25: ‘Ik giet zuiver water over jullie uit.’ En laat nu de ‘rivier met water dat leven geeft’ in het laatste Bijbelboek het middelpunt van de nieuwe stad zijn waar God het licht is. Het is zo gek nog niet dat ik iets met water heb.