Column: Zwabberen

Soms lijkt het of ik maar wat aanrommel. Ik dien mijn gezin, mijn werkgever, onze gemeente, en anderen in de categorie ‘naasten’. Sommige dingen zijn gepland, maar veel overkomt me: een ziek kind, een extra vergadering, een buurvrouw in nood. Na elke lange dag voelt het goed om alle taken af te vinken, maar tegelijkertijd bekruipt me de vraag of het genoeg was. En of dit nou de bedoeling is. Hebben God en mijn naaste hier wat aan? Wijzen al die kleine bijdragen naar Jezus?

Moet dat dan, hoor ik je al denken. Je leeft toch gewoon je dagelijks leven, niet alles hoeft even heilig of verheven te zijn. Mee eens, maar hoe mooi is het als we door die dingen iets laten zien van het goede dat God met zijn wereld voor heeft?

Met lood in de schoenen ging ik vorige week
naar haar begrafenis

Heel soms is er bevestiging. Zo vroeg een oudere dame in de gemeente me regelmatig om met haar te bidden. Daar was in de afgelopen maanden de klad in gekomen. Wel had ik haar nog het boekje Dicht bij Jezus van Sarah Young gegeven. Ik had er jaren geleden zelf veel aan gehad en kon het niet laten liggen op een boekenmarkt. Met lood in de schoenen ging ik vorige week naar haar begrafenis: in het geleefd worden door de waan van de dag, had ik haar in het verpleeghuis in de steek gelaten.

Tijdens de dankdienst stond haar dochter op en vertelde hoe haar moeder in de laatste maanden kracht vond door Jezus’ woorden in het boekje dat ze van mij had gekregen. Het was mistig geworden in haar hoofd en haar grootste verdriet was dat ze God niet meer kon vinden. Maar elke dag vond Hij haar door de woorden van dat boekje. Ik zat er klein en beschaamd bij. Daar zat ik, verstrikt in mijn gevoel van ontoereikendheid, terwijl God in zijn grootheid mijn lieve oude zuster door mij had gegeven wat ze nodig had.

Misschien moet ik gewoon maar blijven doen wat mijn hand vindt te doen, impulsief en zwabberend. God zet zelf de lijnen uit.