Column: Klimaatprobleem

Wim van der Schee | 7 juli 2018
  • Column

Een klimaatprobleem is een echt probleem dat mensen zo lang mogelijk vermijden aan te pakken. Alle politieke middelen en bureaucratische slimmigheidjes worden uit de kast gehaald om te voorkomen dat er echt iets moet gebeuren. Eerst wordt het probleem zo lang mogelijk ontkend, dan gebagatelliseerd, dan genuanceerd, dan gedramatiseerd en in dezelfde beweging door gedempt met symboolpolitiek.

Net naar de macht van de bijbehorende lobby blijkt telkens weer een nieuwe sector van bedrijven buiten de akkoorden gehouden te worden. Achter alle praatjes spartelt de praktijk van bedrijfsleven en politiek eindeloos tegen. Impliciet is de boodschap: na ons de zondvloed, voor die tijd maken wij alles op. Klimaatproblemen ontstaan onder leiders die in feite niet geloven aan een toekomst.

Is er echt nog geen enkele kerk(elijke instantie) die zich serieus door een kinderraad laat adviseren?

Zou er in de kerken ook zoiets bestaan als een klimaatprobleem? Misschien zelfs meer dan één? Het lijkt me de moeite waard om daar ten minste eens over na te denken. Iedereen voelt wel aan dat van alles anders zou gaan als we de maximumleeftijd voor kerkenraden en alle andere kerkelijke beslisinstanties eens op 35 jaar zouden stellen. Heb ik niet goed opgelet of is er echt nog geen enkele kerk(elijke instantie) die zich serieus door een kinderraad laat adviseren? Wat mag er dus niet op tafel komen? Welk probleem moet ten koste van alles vermeden worden? Aan welke toekomst voor de kerk geloven we in het Westen in feite niet meer?

Is dit het failliet van de beweging van de jaren zestig van de vorige eeuw, die in de kerk het laatste restje belichaamd geloof in dagelijkse rituelen sloopte? Is het de machteloosheid van het gesublimeerde egoïsme dat het hele christelijk geloof laat cirkelen om de vergeving van jouw persoonlijke zonden? Is het de illusie van de heilige Geest als geestverruimend middel die een vluchtig op ervaringen gericht endorfine-geloof oplevert? Of is er nog iets heel anders waar we het liever niet over hebben?

Over de auteur
Wim van der Schee

Wim van der Schee is predikant van de hervormde wijkgemeente Lindtse Hof in Zwijndrecht.

Meest gelezen

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Redactie
  • Redactioneel

De verzoening, de vitaliteit van het belijden, het predikantentekort, de verhouding tussen doop en avondmaal, de eerste hoofdstukken van Genesis en de leer over de zonde, de ambtsleer, het voortgaande gesprek over homoseksuele relaties – het zijn allemaal vraagstukken die meer of minder nadrukkelijk aan de orde zijn in de NGK. Staan die verschillende vraagstukken los van elkaar of hangen ze samen? Aan deze ketting van kwesties met een bepaalde gevoeligheid rijgt dit nummer een volgende kraal: de plek en rol van de hbo-theoloog.

Lees artikel
Kerknieuws juli 2026

Kerknieuws juli 2026

Redactie
  • Kerknieuws

Lees hier het kerknieuws van de Nederlandse Gereformeerde Kerken, juli 2026. Het beroep dat NGK Emmen op ds. Rik Meijer uitbracht, heeft hij aangenomen. De gemeente van Emmen zal zijn derde gemeente worden. Hij begon zijn werk in 2012 in Alblasserdam, per 1-1-2020 GKv Alblasserdam-Nieuw Lekkerland; later in dat jaar werd hij predikant in GKv Hardenberg-Baalderveld-Zuid, sinds 2021 NGK Hardenberg-Baalderveld.

Lees artikel
Predikantsprofiel Kees Smit

Predikantsprofiel Kees Smit

Melissa van der Kamp
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

Het is een terugkerend woord als ik met Kees Smit in gesprek ben over de geestelijke verzorging en zijn werk als voorzitter van de Commissie Geestelijke Verzorging (CGV). Uit alles blijkt dat hij deze rol met hart en ziel vervult. Niet in de laatste plaats gedreven door zijn eigen ervaringen als geestelijk verzorger bij Defensie. Kees stelt dat geestelijk verzorgers waardevolle gesprekspartners kunnen zijn voor gemeenten, omdat juist zij werken op het grensvlak van kerk en samenleving. Ik praat met Kees door over zijn gedrevenheid als voorzitter en wat het geestelijk verzorger-zijn voor hem heeft betekend.

Lees artikel
Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Jan Mudde
  • Ethiek

‘Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden’, het kan zomaar gezegd worden als iemand de wenkbrauwen epileert of zichzelf door waxen onthaart. Maar sommige mensen gaan heel ver om aan een schoonheidsideaal te beantwoorden – veel te ver. Zoek maar eens op lotusvoeten, Victoriaanse korsetten, tattoos, lip- en bilfillers en looksmaxxing. Toch hebben mensen die willen lijden om wat heet mooi te zijn iets voorbeeldigs, zeker voor Nederlandse christenen. 

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief