Redactioneel: Veranderen

0

Zolang ik mij kan herinneren, is veranderen een topic in de kerk. Een hot topic, kun je wel stellen. Toen ik nog een schoolmeisje was, ging het gesprek tussen de volwassenen al over de voors en tegens van ritmisch zingen, kerkelijk stemrecht voor vrouwen of een gezang in de dienst. De emoties liepen daarbij soms flink op. Daar kun je nu je neus voor ophalen, maar – realiseerde ik me laatst – gedachtewisselingen van dit kaliber zijn met mij het leven ingetrokken. En wellicht ook het uwe en jouwe.

Zeker, de thematiek wisselde, maar de dynamiek eromheen bleef. Dat merk ik ook in het nieuwe kerkelijke Umfeld waar we ons als gezin sinds een jaar in bewegen. Enerzijds zie ik bij broers en zussen de verademing en het vieren van de voortgang. Anderzijds proef ik zorg en weemoed om wat er in de kerk allemaal anders werd – ‘in sneltreinvaart’, volgens een broeder die ik even geleden sprak op het kerkplein van een nabijgelegen GKv.

Ik mis een ontlastende verklaring
voor het ongenoegen

Er was eens een voetbalvereniging waar hommeles ontstond door een bestuur dat het over een andere boeg wilde gooien. Het wil maar zeggen dat veranderingen echt niet alleen in de kerk een wirwar aan emoties aanboren. Integendeel. Toch mis ik tot op de dag van vandaag een ontlastende verklaring voor het ongenoegen en de onderlinge vervreemding die veranderingen juist ook onder gelovigen teweeg kunnen brengen.

Toen lag laatst het gloednieuwe boek De Ladder van managementcoach Ben Tiggelaar bij ons op tafel: over actuele inzichten uit de veranderpsychologie. Ik las het en bleef haken bij de alinea’s over het waarom van een ‘veranderdoel’. Om in beweging te komen en mee te gaan in een verandering is het een voorwaarde om de urgentie ervan in te zien, schrijft Tiggelaar. Met je hoofd, maar vooral met je hart. Mist iemand dat persoonlijke gevoel van urgentie, dan blijft hij het liefst zitten waar hij zit of gaat tegenstribbelen en protesteren.

Je hoort mij niet zeggen dat ik nu weet waarom veranderingen in de kerk en gemeenten nogal eens beroering opleveren. Wel is een diepte-investering in het gezamenlijke, hartelijke gesprek over ieders sense of urgency een essentiële, onmisbare start ervan.

Delen.

Over de auteur

Esther de Hek is tekstschrijver en hoofdredacteur van OnderWeg.

Laat een reactie achter