Column: Draadloos

0

Ik ben het type dat thuis altijd alle onvolkomenheden ziet. De vette handjes op de ramen, de kale plekken op de deuren, de ontelbare kabels. Dit combineer ik met een permanent tijdgebrek om het op te lossen. Al zit die scheve plint er al tien jaar, de ergernis blijft.

Mijn omgeving wrijft me regelmatig in dat het bizar is dat juist ik me druk maak over zulke futiliteiten. ‘Jij weet door je werk toch wat armoede is? Waar maak je je druk om, mens!’ En inderdaad, het is te gek voor woorden: ben ik net terug van een reis naar Java, waar ik ouders en hun kinderen met zware beperkingen bezocht in piepkleine huisjes, word ik enkele dagen later alweer bloedchagrijnig van de kinderfietsjes die onze mooi gestuukte muur verwoesten.

Al zit die scheve plint er al tien jaar, de ergernis blijft

Ik houd mijn huisgenoten echter ook graag voor dat er nog een andere kant aan mijn vlekken-en-loshangende-kabelssyndroom zit. Ik ben gewoon gevoelig voor schoonheid en perfectie. Niks mis mee, want het zet me in gang om dingen mooier en beter te maken. Is het accepteren van het onvolmaakte niet de dood in de pot? In het piepklein, maar ook in het groot?

Juist daarom doe ik het werk dat ik doe. Ik wil niet accepteren dat er spaanders vallen op het wereldtoneel. Ik verlang naar heelheid, naar een wereld waar niemand achteloos terzijde wordt geschoven.

Tot zover weet ik het verhaal voor mezelf aardig recht te breien. Maar om eerlijk te zijn: zo hevig is mijn verlangen naar heelheid nou ook weer niet. Ik erger me aan de kluwen kabels in elke hoek van de woonkamer, maar heb een nog grotere hekel aan perfecte huizen waar niets aan mankeert. Ik sta voor een wereld waarin iedereen eerlijk mag meedoen, maar vind mensen die nooit ergens voor gevochten hebben weinig boeiend. Juist het onvolmaakte geeft kleur, geur en smaak aan het leven. Hoe moet dat straks op de nieuwe, volmaakte aarde? Is volmaakt niet ongelofelijk saai?

Het antwoord heb ik natuurlijk niet. Maar één ding weet ik zeker: op de nieuwe hemel en aarde is alles draadloos.

Delen.

Over de auteur

Dicky Nieuwenhuis is directeur van ontwikkelingsorganisatie Light for the World.

Laat een reactie achter