Eerst avondmaal, dan belijdenis

Steeds meer kerkenraden binnen de GKv gaan anders om met de toelating tot het avondmaal. Zo ook in Capelle aan den IJssel Zuid/West, waar iemand met een rooms-katholieke achtergrond kort voor het avondmaal vroeg of hij mee mocht doen. Wat kun je als kerkenraad dan anders zeggen dan: als je gelooft dat Christus ook jou daar roept, ben je welkom. De man in kwestie wist zich op dat moment inderdaad geroepen en beleefde bij zijn eerste viering de bijzondere verbondenheid met Christus.

Daar hoort een verhaal bij. De roomse achtergrond was vervaagd, maar via zijn vrouw kwam deze man weer in de kerk en in een proces van jaren groeide zijn geloof. Totdat hij zover was dat hij mee wilde doen. En dat gebeurde. De kerkenraad besprak het daarna en concludeerde: ‘Hij heeft door aan te gaan zijn geloof in Christus beleden. Normaal geven we dat vorm met een openbare geloofsbelijdenis, maar soms werkt God op andere manieren en mogen wij dat dankbaar aanvaarden.’ Op zijn eigen verzoek volgt later nog een openbare belijdenis.

Maar de Rooms-Katholieke Kerk kent toch ook een vorm van belijdenis doen, namelijk het vormsel? Moet je dan opnieuw belijdenis doen? Kerken gaan daar verschillend mee om, en de wens van de betreffende persoon speelt daarin een grote rol: hoe kijkt hij of zij aan tegen het eigen verleden? De één zal dan belijdenis doen, een ander neemt zijn vormsel mee. Maatwerk is op zijn plek. Misschien wil iemand zijn belijdenis wel herhalen. Dat gebeurt bijvoorbeeld in de GKv Assen-Peelo.