Geen jeugdwerker, maar samen aan het werk

0

Er zijn inmiddels tal van voorbeelden van jeugdwerkers die prachtig werk doen. Vaak in een gemeente, soms in het verband van een classis, zoals Bob Venus in de GKv-classis Amersfoort.

Daarbij hoort dat heel de gemeente open omgaat met twijfels, vragen, afkeer en boosheid. (beeld Simeon Jacobson/Unsplash)

Daarbij hoort dat heel de gemeente open omgaat met twijfels, vragen, afkeer en boosheid. (beeld Simeon Jacobson/Unsplash)

De GKv Haren slaat een andere weg in. Ook daar was het plan om een jeugdwerker aan te stellen. De concurrentie van andere gemeenten was echter kennelijk te groot: ze konden niemand vinden. Er is wel grote behoefte: jongeren haken af, net als elders. Maar ook ouderen, om verschillende redenen. ‘Dit is mijn kerk niet meer’, zeggen sommige ouderen. Bij jongeren gaat het vaak om twijfel. Volgens de kerkenraad komt het ‘nog dichterbij, als ze daarbij aangegeven dat wij (ouders en/of ouderen) hen niet of onvoldoende hebben gezien en gehoord tijdens hun vallen en opstaan op hun reis naar Jezus. Dat voelt alsof wij als het ware een blokkade zijn geweest in hun geloofsgroei. Auw!’

Is er daarom een jongerenwerker nodig? ‘Het lijkt ons zeker zo belangrijk om (nog meer) te werken aan verbinding tussen de generaties in de gemeente’, aldus de kerkenraad, die daarom wil stilstaan bij thuis-zijn in de gemeente van God, met speciale aandacht voor jongeren. Dat leidt tot een nieuwe taakstelling: ‘Het is onze taak jongeren in de gemeente een “veilig thuis” te bieden, waar zij er helemaal (met al hun vragen en twijfels) mogen zijn en waarin “ouderen” een voorbeeld zijn in openheid, nieuwsgierigheid, kwetsbaarheid en verlangen.’

Je thuis voelen in de kerk is geen doel op zichzelf, maar een voedingsbodem voor geestelijke groei. Daarbij hoort dat heel de gemeente open omgaat met twijfels, vragen, afkeer en boosheid. De kerkenraad sluit daarin aan bij de hang naar echtheid in deze tijd: (jonge) mensen willen gezien en gehoord worden en ouderen kunnen in alle openheid daarbij helpen. Dan is één ding wel belangrijk: het besef dat de kerk nooit ‘mijn kerk’ is geweest. ‘Het is de kerk van Jezus, een zoekplaats voor twijfelaars, afvalligen, hoeren en tollenaars (zijn we dat in zekere zin niet allemaal?), een plaats voor iedereen die door Jezus gered wil worden.’

Webtip
Moniek Mol van het Praktijkcentrum heeft onderzoek gedaan naar het thuisgevoel van jongeren. Zie: www.praktijkcentrum.org/onderzoek > ‘Stimulerende factoren voor het thuisgevoel van jongvolwassen leden van de Westerkerk’.

Delen.

Over de auteur

Het Praktijkcentrum (GKv) ondersteunt en begeleidt kerken bij het gemeente-zijn in een geseculariseerde cultuur. Zie www.praktijkcentrum.org.

Laat een reactie achter