De schaapjes van Gees

Praktijkcentrum | 1 februari 2019
  • Praktijklokaal

Rond Gees in Drenthe is een aantal echte schaapskuddes te bewonderen. En hoewel de kerkelijke kudde van de GKv Gees op dit moment geen eigen herder heeft (ds. Nico Geertsema is onlangs vertrokken) zijn zij ook zuinig op hun schaapjes.

De schaapjes blijven op het kunstwerk hangen, ook om duidelijk te maken dat de hele gemeente verantwoordelijkheid neemt voor de doopleden.

De schaapjes blijven op het kunstwerk hangen, ook om duidelijk te maken dat de hele gemeente verantwoordelijkheid neemt voor de doopleden.

Bij de geboorte van een kind krijgen de ouders een schaapje van de kerkenraad, met daarop de naam van hun kind. Elk schaapje krijgt een plek op een kunstwerk in de kerkzaal, met de mooie titel Gedragen: je mag als ouders beseffen dat je kinderen niet alleen op jou aangewezen zijn, maar dat ze worden gedragen door hun hemelse Vader.

De schaapjes blijven op het kunstwerk hangen, ook om duidelijk te maken dat de hele gemeente verantwoordelijkheid neemt voor de doopleden. En dan niet tot de eerstvolgende eeuwigheidszondag, zoals vaak in andere gemeenten met de bij de doop verstrekte naamsteentjes gebeurt, maar tot de kinderen 18 jaar geworden zijn. Dan krijgen ze het schaapje terug. In de loop van de tijd worden de schaapjes in het kunstwerk naar boven verplaatst. De plek die ze binnen de gemeente innemen, verandert immers ook met de leeftijd.

De gemeente heeft daarbij een brede blik: ook de kinderen van ds. Gerwin Pruijssen, die werkzaam is in Duitsland, hebben een plekje gekregen op het kunstwerk. Hij heeft in Gees familie wonen.

Over de auteur
Praktijkcentrum

Het Praktijkcentrum (GKv) ondersteunt en begeleidt kerken bij het gemeente-zijn in een geseculariseerde cultuur. Zie www.praktijkcentrum.org.

Meest gelezen

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

Het publieke spreken van de NGK tegenover radicaal-rechts

George Harinck
  • Verdieping

De Raad van Kerken heeft in april van dit jaar het rapport ‘De weg van discipelschap. De omgang van de kerken met radicaal-rechts gedachtegoed’ gepubliceerd. Daarmee beweegt de raad zich in het spanningsveld van kerk en politiek. Hoe deden kerken dat in het verleden en hoe moeten we in dat licht dit rapport bezien? Deze vraag is mede interessant omdat de Nederlandse Gereformeerde Kerken (NGK) sinds 2025 lid zijn van deze raad. 

Lees artikel
Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Trouw en gedeelde pijn – gemeente-zijn na een fusie

Cors Visser
  • Alphen tot Ommen
  • Kerkelijk leven

Een bescheiden, trouwe gemeente met een gedeelde pijn en gedeeld verlangen om kerk te zijn in het dorp; dat is de NGK in IJsselmuiden. Het dorp kijkt uit over de IJssel naar wat ooit het gereformeerde Mekka was: Kampen. 

Lees artikel
Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Misschien heeft men in deze streken geen ontzag voor God…

Jos Colijn
  • Leespreek

Deze preek van dr. Jos Colijn (tot voor kort werkzaam als universitair docent Interculturele theologie aan de Theologische Universiteit in Utrecht) heeft een spannend onderwerp dat de gemoederen verhit: migratie. Aan de hand van het Bijbelse verhaal over Abraham en Sara die in Gerar een veilig heenkomen zoeken, laat Colijn zien dat er geen gemakkelijke antwoorden zijn als het over migratie gaat. Nee, Genesis 20 gaat niet over onze migratieproblematiek, maar er valt wel veel te leren over onze positie als vreemdeling op aarde en de manier waarop we omgaan met vreemdelingen bij ons in de straat.

Lees artikel
Wat doe jij hier?

Wat doe jij hier?

Gayle Doornbos
  • Column

Tijdens mijn eerste twee jaar aan Dordt University – de christelijke universiteit in Iowa waaraan ik doceer – begroette een van mijn collega’s van de vakgroep theologie mij met de vraag: ‘Gayle, wat doe jij hier?’ Aanvankelijk vond ik die vraag vreemd, omdat het antwoord voor de hand lag. Ik was aan Dordt University om dezelfde dingen te doen als hij: lesgeven, schrijven, studenten begeleiden en commissievergaderingen bijwonen. Maar toen ik besefte dat deze vraag zijn eigenzinnige manier was om ‘hallo’ tegen mij te zeggen, begon ik die vraag te koesteren. Zijn begroeting werd voor mij een moment om stil te staan bij wat mijn werk werkelijk betekent: niet zomaar de taken van de dag, maar leven met en voor mijn gemeenschap, in een wereld die, ondanks alle pijn, leeft van Gods genade.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief