Redactioneel: Vastentijd

0

Sinds Aswoensdag vast ik voor het eerst in mijn leven. Een column van Annemarie van Heijningen in Visie deed mij nog even twijfelen om dit katholieke gebruik in te voegen in mijn oer-protestantse wezen. ‘Alles, álles is voldaan’, was immers haar terechte slotakkoord van het relaas waarom zij niet vast tijdens de veertigdagentijd. Maar ik startte toch, stilletjes met de wens om komende weken ook een paar pondjes lichter te worden. Koek, snoep en chips zijn nu de drie verleiders die ik moet weerstaan, iedere dag behalve op zondag.

Dat vasten blijkt een confronterende oefening. Met twee opgroeiende tieners in huis zijn de koek- en chipstrommels goed gevuld. Dus bad ik niet eerder zo vaak als in deze lijdensweken de bede ‘Leid mij niet verzoeking’. Omdat het de bedoeling van vasten is om de Heer vaker en intenser aan te roepen, zou ik tevreden kunnen zijn met deze opbrengst. Maar het stemt mij juist zorgelijk. Moet onze God met een gelovige die al moeite heeft een paaseitje te weerstaan aan zijn kerk en koninkrijk bouwen?

Het vasten heeft me nog geen pondje
gewichtsverlies opgeleverd

Ik mag een ander natuurlijk geen slappeling noemen, maar mezelf wel. ‘Er zijn er veel die wel met Jezus aan tafel willen zitten, maar er zijn er weinig die samen met Hem willen vasten’, schrijft Thomas à Kempis in De navolging van Christus. Hij vervolgt: ‘Iedereen wil blij zijn samen met Jezus, weinig mensen willen moeilijkheden doorstaan voor Hem.’ Slappelingen? Hij legt zeven eeuwen later in ieder geval nog steeds de vinger op een zere plek. We willen best eens doordeweeks een meditatief podcastmomentje inlassen en de kerk een extra gift geven. Maar op moeilijkheden, een storm, zitten we niet te wachten, zelfs niet als dat slechts eentje in een glas water is.

Maar misschien schuif ik jullie te veel in de schoenen en mag geloven jou alles kosten. Daarom blijf ik liever dicht bij mijn eigen bevinden. Het vasten heeft me nog geen pondje gewichtsverlies opgeleverd – de Heer zal er vast een andere bedoeling mee hebben. In een klein stormpje leren volhouden bijvoorbeeld. Met zicht op Goede Vrijdag en Pasen, waar alles, álles is voldaan.

Delen.

Over de auteur

Esther de Hek is tekstschrijver en hoofdredacteur van OnderWeg.

Laat een reactie achter