‘Ik durf wel te zeggen dat ik bezig ben in Gods plan’

Ze verlangt ernaar een licht te zijn in de wereld. Of dat lukt? Daar is Hagar Prins (37) wat onzeker over. Ondertussen heeft ze wel Lume opgericht; volgens de website een ‘beweging van licht met vrouwen over de hele wereld’. Het is een vrouwenplatform van Verre Naasten, waar ze sinds 2011 werkzaam is. Hagar is een leider en pionier ineen. Ze is erin geslaagd haar verlangen werkelijkheid te laten worden en meer nog: ze helpt andere vrouwen dat ook te doen.

Hagar Prins werkt sinds 2011 voor Verre Naasten en is hoofd communicatie en fondsenwerven. Ze is frontvrouw van het vrouwenlabel Lume van Verre Naasten. Lume wil vrouwen inspireren, bemoedigen en helpen om hun geloof te delen, met elkaar en met hun omgeving (www.wijzijnlume.nl). Hagar woont in Emst, is getrouwd en heeft een zoontje.

Wat drijft je?
‘Al van kinds af aan kan ik boos worden om onrecht. Ik was heel fel, ging de discussie aan. Het verlangen om iets tegen het onrecht in de wereld te doen zat er dus al vroeg in. De laatste jaren heeft dat een sterke impuls gekregen doordat mijn relatie met God zich meer en meer verdiepte. Eerder vond ik het wel lastig om dat verlangen om te zetten in daden.’

(beeld Maaike Poelen)

Hoe komt het dat je relatie met God zich heeft verdiept?
‘Ik ben opgegroeid in Spakenburg, waar zo’n beetje iedereen gelovig is. Ook de scholen waar ik op zat waren christelijk, waardoor ik eigenlijk altijd met gelijkgestemden optrok en ik niet over het geloof hoefde te praten, we dachten toch allemaal hetzelfde. Daar komt bij dat ik een soort haat-liefdeverhouding had met de GKv. Ik had vaak het gevoel dat de kerk te ver afstond van waar het werkelijk om gaat, namelijk het volgen van Jezus en dat concreet maken in je dagelijks leven. Lange tijd was ik min of meer een lauwe christen.

Toen werd ik ineens gevraagd om te gaan werken voor Verre Naasten, waardoor daar verandering in kwam – zie ik nu achteraf. Ik dacht in eerste instantie: moet ik nu gaan werken in het hol van de vrijgemaakte leeuw? Toch heb ik ja gezegd en in de periode daarna heb ik de GKv beter leren kennen en waarderen. Ik ontmoette mensen in binnen- en buitenland die buiten de kaders kunnen denken en die mijn beeld van de kerk bijstelden. Het was voor mij het begin van een zoektocht naar wat Gods plan is met mij, iets waarover ik daarvoor niet echt nadacht.’

Hoe zag die zoektocht eruit?
‘Ik ging beter kijken naar wat er op mijn pad kwam en wat God daar wel of niet mee te maken heeft. Lang bleven het echter losse puzzelstukjes, die pas begin dit jaar in elkaar vielen. Ik was met onze twee honden aan het wandelen en bedacht hoe mooi alles samen was gekomen in de lancering van Lume, kort daarvoor: mijn eigen zoektocht, maar ook de zoektocht van Verre Naasten. Voor het eerst in lange tijd ervoer ik rust: hier moet ik nu zijn, het is goed zo. Dat was ook bijzonder omdat ik in mijn leven vaak onzeker ben geweest over mijn talenten, of – in mijn ogen toen – het gebrek daaraan. Ik ben nooit echt goed geweest in sport, muziek of andere creatieve dingen. Ik heb altijd wel gevonden dat ik goed ben in mijn werk en op dat moment kon ik denken: misschien is dit wel het talent dat ik heb gekregen en dat ik in mag zetten. Dat gaf ook rust.’

Heb je nu Gods plan met je leven helder?
‘Ik denk het wel. Al ben ik niet iemand die zegt: dit is Gods plan met mij. Dan heb ik toch een beetje het gevoel dat ik God voor mijn karretje span. Maar als ik naar mijn leven kijk nu, hoe alles gaat met Lume en hoeveel zegeningen ik daarin ervaar, dan durf ik wel te zeggen dat ik bezig ben in Gods plan. Ik denk dat Hij mij wil inzetten om andere vrouwen te inspireren en te bemoedigen om het geloof te delen, vanuit de worsteling en de groei die ik daar zelf in heb ervaren. Om vrouwen bijeen te brengen en met elkaar te verbinden en van daaruit te bemoedigen om uit hun kerkelijke bubbel te stappen, uit hun comfortzone, en hun geloof te delen met de mensen om hen heen.’

Dit interview krijg je cadeau van ons. Probeer magazine OnderWeg drie maanden gratis. Meld je aan voor een Proefabonnement (Digitaal of Papier Plus).

Waarom is het eigenlijk nodig om christelijke vrouwen te verbinden en te bemoedigen hun geloof te delen?
‘In de zeven jaar dat ik bij Verre Naasten ben, is de permanente focus hoe we mensen enthousiast kunnen maken om hun geloof te delen. Ik sprak regelmatig in kerken en vertelde dan hoe belangrijk het is om je geloof te delen. Op weg naar huis ervoer ik vaak onrust en ongemak, want wat deed ik daar zelf nou helemaal aan? Gaandeweg kwam ik erachter dat veel vrouwen hiermee worstelen, om allerlei redenen. Voor de lancering van Lume hebben we dat onderzocht en met tientallen vrouwen en organisaties gesproken. Vervolgens werd dit op Opwekking enorm bevestigd: driekwart van de vrouwen gaf aan het moeilijk te vinden om hun geloof te delen. Stel je voor dat al die vrouwen hierin stapjes gaan zetten, dat ze steeds meer licht gaan verspreiden – de dingen die er dan kunnen gebeuren, de beweging van liefde die dat op gang zou brengen, dat zou toch prachtig zijn?’

Maar waarom die focus op vrouwen?
‘We willen een beweging opstarten en daarin zijn vrouwen een belangrijke schakel, kijk maar naar hun posities op het werk, in het gezin, de samenleving en de kerk. Daarbij zijn er al allerlei initiatieven voor mannen, zoals De Vierde Musketier, terwijl er voor vrouwen nog niets was – tenminste, niet wat dit betreft. Wat er al is, gaat primair over geloofsopbouw, wij willen vrouwen helpen met wat daarna komt. Veel vrouwen blijken onzeker te zijn, geven aan zich niet als een licht te voelen. Wij benadrukken dat ze al een licht zíjn, op de plek waar God hen heeft geplaatst. Zoals God in Handelingen 13:47 tegen ons zegt: “Ik heb je bestemd tot een licht.” Het is niet iets wat je moet zijn – weer een taak erbij – nee, je bent het al. Daarvoor hoef je niet perfect te zijn.’

Hagar Prins: ‘Je zou kunnen zeggen dat ik binnen Lume de worstelende vrouw representeer.’ (beeld Maaike Poelen)

Zie jij jezelf als een licht?
‘Je zou kunnen zeggen dat ik binnen Lume de worstelende vrouw representeer. Verstandelijk kan ik beamen dat ik een licht ben, maar het voelt niet altijd zo. Dat komt ook omdat ik nogal perfectionistisch ben. Ik voel vaak een soort heilig moeten om Gods liefde en licht te verspreiden. Terwijl het natuurlijk meer een mogen is, niet een moeten. Dat het al goed ís, dat ik daar niet nog van alles voor hoef te doen – dat is voor mij dagelijks een relevante boodschap en worsteling.’

Wie is God voor jou?
‘Hij is een Vader, een houvast, een rots en redder. Dat lijken abstracte begrippen, maar ze hebben de afgelopen tijd veel meer lading voor me gekregen. Dat begon toen ons huis afgelopen november afbrandde. We wonen in een mooie oude woonboerderij met een rieten dak. Twee dagen voor de brand hadden we net een nieuwe houtkachel geïnstalleerd. We hadden ‘m aangehad die avond en weer netjes uitgedaan voordat we naar bed gingen. Maar ’s nachts werd ik wakker van de hond die aan het blaffen was, waarna ik hoorde dat ook het brandalarm afging. Ik heb snel mijn man wakker gemaakt en samen zijn we naar de woonkamer gerend, die helemaal blauw stond van de rook. We hoorden het vuur door de pijp van de kachel razen. Meteen hebben we ons zoontje boven uit bed gehaald en zijn we naar buiten gerend. We hebben nog mijn schoonmoeder wakker gemaakt die in een huisje op het erf woont, en meteen daarna bleek de bovenverdieping al helemaal uitgebrand te zijn.

Daar stonden we dan, met niets anders dan de pyjama’s die we aanhadden. Toen we ’s avonds in bed lagen, dacht ik: we zijn alles kwijt, maar het belangrijkste hebben we nog – elkaar. Ik heb die nacht God echt als redder ervaren. Ook daarna kon ik er echt op terugvallen dat God voor ons zorgt en nog niet klaar is met ons. De waarom-vraag heb ik niet gehad. Ik was en ben vooral dankbaar dat we allemaal nog leven.’

Is je relatie met God hierdoor anders geworden?
‘Ik ben best wel een stresskip en controlfreak, maar op een bepaalde manier ben ik hierdoor relaxter geworden. Ook als het gaat om het geloof. Ik heb meer rust gekregen, juist omdat ik weet dat ik altijd op God terug kan vallen. Ik zie veel mensen door het leven jakkeren of leven met allerlei vragen – dan denk ik: Gód is uiteindelijk het antwoord op je vragen. Je hoeft wat dat betreft niet meer te zoeken naar de zin van het leven: Hij is de zin van het leven en geeft zin aan jouw leven. Dat betekent natuurlijk niet dat ik nooit meer worstel of geen vragen meer heb. Waarom er zoveel ellende is bijvoorbeeld, dat begrijp ik niet en zal ik ook nooit begrijpen. Maar dan stel ik me voor dat God er helemaal niet zou zijn en dat is pas echt verschrikkelijk, dan zou er nergens meer licht schijnen.’

Ben je nu geen controlfreak meer?
‘O jawel, zeker in het dagelijks leven. Ik kán wel loslaten, maar het is moeilijk voor me. Vooral om anderen te vertrouwen in dingen. Ook in relatie tot God is het lastig, die overgave. Maar ik groei daar wel in. Er is een lied dat veel voor me betekent wat dit betreft: “Lopen op het water”, van Opwekking. Vooral de tekst: “Geest van God, leer mij te gaan over de golven, in vertrouwen U te volgen, te gaan waar U mij heen leidt. Leid me verder dan mijn voeten kunnen dragen. Ik vertrouw op uw genade, want ik ben in uw nabijheid.”’

Dit interview krijg je cadeau van ons. Probeer magazine OnderWeg drie maanden gratis. Meld je aan voor een Proefabonnement (Digitaal of Papier Plus).