‘En Jan dan?’

1

Ik zat naast mijn moeder in de kerk, de Gereformeerde Kerk van Uithuizermeeden. Vijf jaar was ik. Opeens steeg er zwarte rook op vanachter de houten muurbetimmering. We moesten overhaast naar huis. Korte tijd daarna, in december 1944, scheurde onze kerk. De zwarte rook (de verwarmingsleidingen waren kapot) en die scheuring hadden niets met elkaar te maken, maar in mijn herinnering horen ze bij elkaar als donkere wolken bij een donderbui.

U moet u inloggen om dit artikel te bekijken. Inloggen om toegang te krijgen.
Delen.

Over de auteur

Hans Werkman (1939) was docent Nederlands en is lid van de GKv van Amersfoort-Centrum.

1 reactie

  1. Wat een fijn nummer is dat van 12 oktober 2019 van OnderWeg (over ’75 jaar Vrijmaking’). Vooral fijn door het vooruitzicht op en het onderweg zijn naar herstel van de breuk, 50 jaar geleden in de Vrijgemaakte Kerken.

    In 1969 werden de afgevaardigden van de GKV van Zoetermeer, br. M. Huizenga en ik, door de classis Den Haag weggestuurd, wat na een paar maanden tot een breuk in de gemeente leidde. Dat gaf ook pijn bij een aantal ‘binnenverbanders’, met wie ik als hun vroegere ouderling goed contact heb gehouden. Ook onder Vrijgemaakten die vanuit andere plaatsen in Zoetermeer kwamen wonen, waren er die ongelukkig waren met wat er in de jaren ’60 in de kerken was gebeurd.
    De foto’s bij het verhaal van Hans Werkman van de professoren en hoogleraren uit 1946, herinnerde mij niet alleen aan de Rotterdamse predikanten Kamphuis, Knoop en Franke, maar ook aan de dominees Wielenga, Koolstra, Blokland en mijn eigen onvergetelijke ds. J. Meilof.
    Zij dachten, denk ik wel, dat wij ‘de ware Kerk’ waren, maar trokken daaruit niet die veel en veel te ver gaande conclusies die tot de breuk leidde.

    Ik heb de ontwikkelingen in de GKV met warme belangstelling gevolgd en de veranderingen in de jaren ’80 zien komen. Bij de ‘buitenwacht’ vielen die niet zo op, maar wél bij mensen die ‘buiten’ wachtten, zoals ik. Ik ben toen het Gereformeerd Gezinsblad weer gaan lezen.

    Toen het NBG in de jaren ’90 met de Nieuwe Bijbel Vertaling bezig was, kwam het moment dat er meelezers, supervisors, van de vertaalvoorstellen werden gezocht. Op de lijst met veel mensen uit vele kerken stond geen enkele vrijgemaakte en toen ik daarover een vraag stelde, was de reactie ongeveer: ‘Ach, die vrijgemaakten zijn alleen met zichzelf bezig.’ Ik heb toen gezegd, dat dat wel zo geweest is, maar dat dat aan het veranderen was en dat ik zéker wist, dat als we ‘die en die’ zouden vragen mee te werken, we dan ‘ja’ zouden horen. Als de gevraagden niet zelf konden, dat zouden ze wel mensen noemen die dat wel konden. Dat is toen gebeurd met fijn resultaat.
    En neem nou het bijna 5 jaar bestaande magazine OnderWeg: een samenvloeiing van het binnenverbandse ‘De Reformatie’ en het buitenverbandse ‘Opbouw’….

Laat een reactie achter