Column: Primitief

Dick Westerkamp | 12 oktober 2019

Blog
Column

Ooit heb ik een jaar in Amerika gestudeerd en daar ook mijn rijbewijs gehaald. Je kon dat toen nog omruilen voor een Nederlands rijbewijs. De maximumsnelheid in dat immense land was in die tijd 55 mijl per uur (= 89 kilometer per uur). Ik dacht eraan toen ik onlangs in een leenauto (wij hebben er geen) op weg was naar een vroege preekbeurt en langs Utrecht kwam waar de snelheid 80 kilometer per uur is. Waarom is dat eigenlijk niet de hele rit het geval? We weten immers dat de vervuiling toeneemt naarmate de snelheid hoger wordt. En – niet minder belangrijk – het aantal verkeersdoden ook.

Volgens de legende moest de bevolking in Kreta elk jaar zeven jonge mannen en zeven vrouwen offeren aan de gruwelgod Minotaurus. Dergelijke praktijken komen nog steeds voor. Iemand die het kon weten vertelde me dat in Kampala (Oeganda) in de fundamenten van veel moderne gebouwen kinderlichamen zijn ingemetseld als bescherming tegen ongeluk. Wij vinden dat een primitief geloof. Gelukkig zijn wij meer ontwikkeld. Denken ze nu echt dat hun leven en welvaart afhangt van het brengen van zulke offers?

Wat doen we eigenlijk met die uitgespaarde tijd?

Maar het verschil met de offers die wij brengen voor onze welvaart en ons gemak is niet groot. Hoeveel verkeersdoden vallen er ieder jaar? Hoeveel mensen raken voor hun leven gehandicapt? Waarom moeten we allemaal zo snel op de plaats van bestemming zijn? Wat doen we eigenlijk met die uitgespaarde tijd?

Ik begrijp wel dat teruggaan naar 80 kilometer per uur (nog verder dus dan in de politiek wel wordt voorgesteld) heel wat aanpassingen zou vergen in allerlei sectoren van de maatschappij. Denk maar aan het treinvervoer, dat veel aantrekkelijker zou worden, maar waarvoor geen ruimte is op het huidige spoor. Misschien een ondergronds spoor met supersnelle treinen tussen de grote steden? Ik noem maar wat.

Toch maar deze vraag: hoeveel echte vernieuwing staan we in de weg doordat we maar blijven offeren aan onze afgoden? Hoeveel kinderen moeten er nog sterven voor ons eigen primitieve geloof?

En dan heb ik abortus nog niet eens genoemd.

Deze column krijg je cadeau van ons. Probeer magazine OnderWeg drie maanden gratis. Meld je aan voor een Proefabonnement (Digitaal of Papier Plus).

Over de auteur

Dick Westerkamp

Dick Westerkamp is emeritus predikant van de Lichtboog (NGK) in Houten.

Meest gelezen

Hoeveelheid, urgentie, rust en ritme

Redactie

Redactioneel

De verzoening, de vitaliteit van het belijden, het predikantentekort, de verhouding tussen doop en avondmaal, de eerste hoofdstukken van Genesis en de leer over de zonde, de ambtsleer, het voortgaande gesprek over homoseksuele relaties – het zijn allemaal vraagstukken die meer of minder nadrukkelijk aan de orde zijn in de NGK. Staan die verschillende vraagstukken los van elkaar of hangen ze samen? Aan deze ketting van kwesties met een bepaalde gevoeligheid rijgt dit nummer een volgende kraal: de plek en rol van de hbo-theoloog.

Lees artikel

Kerknieuws juli 2026

Redactie

Kerknieuws

Lees hier het kerknieuws van de Nederlandse Gereformeerde Kerken, juli 2026. Het beroep dat NGK Emmen op ds. Rik Meijer uitbracht, heeft hij aangenomen. De gemeente van Emmen zal zijn derde gemeente worden. Hij begon zijn werk in 2012 in Alblasserdam, per 1-1-2020 GKv Alblasserdam-Nieuw Lekkerland; later in dat jaar werd hij predikant in GKv Hardenberg-Baalderveld-Zuid, sinds 2021 NGK Hardenberg-Baalderveld.

Lees artikel

Predikantsprofiel Kees Smit

Melissa van der Kamp

Kerkelijk leven
Predikantsprofiel

Het is een terugkerend woord als ik met Kees Smit in gesprek ben over de geestelijke verzorging en zijn werk als voorzitter van de Commissie Geestelijke Verzorging (CGV). Uit alles blijkt dat hij deze rol met hart en ziel vervult. Niet in de laatste plaats gedreven door zijn eigen ervaringen als geestelijk verzorger bij Defensie. Kees stelt dat geestelijk verzorgers waardevolle gesprekspartners kunnen zijn voor gemeenten, omdat juist zij werken op het grensvlak van kerk en samenleving. Ik praat met Kees door over zijn gedrevenheid als voorzitter en wat het geestelijk verzorger-zijn voor hem heeft betekend.

Lees artikel

Wie mooi wil zijn moet pijn lijden

Jan Mudde

Ethiek

‘Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden’, het kan zomaar gezegd worden als iemand de wenkbrauwen epileert of zichzelf door waxen onthaart. Maar sommige mensen gaan heel ver om aan een schoonheidsideaal te beantwoorden – veel te ver. Zoek maar eens op lotusvoeten, Victoriaanse korsetten, tattoos, lip- en bilfillers en looksmaxxing. Toch hebben mensen die willen lijden om wat heet mooi te zijn iets voorbeeldigs, zeker voor Nederlandse christenen.

Lees artikel