Column: Stilte voor de storm

0

De hemel is strakblauw als ik de voordeur op zondagmorgen open. Ik sprint weg, de frisse wind in mijn haren. Wijds rivierlandschap, een lege dijk, felle zon.

Met een wijde boog loop ik langs de enkele wandelaar die ook buiten is. Voor een verzorgingstehuis zie ik een busje staan. De chauffeur heeft het raam naar beneden gedraaid, leunt schuin naar voren en gebaart omstandig naar een bewoner, drie verdiepingen hoger. Vast moeder en zoon, vul ik in gedachten in.

Weer thuis strijk ik neer op de bank. De kinderen zitten al klaar voor de online kerkdienst die we gaan kijken. Onze kleine Culemborgse gemeente sloot direct de deuren toen de overheid afkondigde dat bijeenkomsten vanaf honderd niet meer toegestaan waren. Het gewenningsproces gaat snel: dochter is vandaag gestrest dat we te laat komen bij de internetdienst.

Zo af en toe verschijnt er een scheurtje
in mijn rustige nuchterheid

Terwijl de kinderen driftig meetypen in de live-stream van de EO-dienst, laat ik mijn gedachten gaan. In twee weken zijn we dankzij corona in een situatie beland die ik, als nuchtere Hollandse, lang voor onmogelijk heb gehouden. En nu het zover is, pas ik me samen met mijn gezin geruisloos aan. Zijn we te ontspannen? Is dit stilte voor de storm? Wat staat ons te wachten?

Zo af en toe verschijnt er een scheurtje in mijn rustige nuchterheid. Zoals afgelopen donderdag, toen ik uitgeteld op bed lag, en als tijdverdrijf het Kamerdebat keek. Na vijf minuten zakte de zichtbaar vermoeide minister in elkaar. Consternatie! In één klap was voor mij duidelijk: het gevaar van corona is bittere ernst.

Op de livestream van de kerkdienst stromen intussen de opmerkingen en reacties langs. Ik kijk naar mijn kinderen en vraag me af of ik vaste grond onder de voeten houd, als de storm écht losbarst. Wat als mijn man of ik op de IC belandt? Terwijl de band online losgaat, neurie ik in gedachten een oud gezang. ‘O God, Die droeg ons voorgeslacht, in nacht en stormgebruis, bewijs ook ons Uw trouw en macht, wees eeuwig ons tehuis.’

Dit artikel komt uit nummer 7 van magazine OnderWeg (28 maart 2020), een inspirerend magazine voor christenen die God en de kerk liefhebben en midden in het leven staan. Neem een gratis Proefabonnement (Digitaal of Papier Plus).

Delen.

Over de auteur

Dicky Nieuwenhuis is directeur van ontwikkelingsorganisatie Light for the World.

Laat een reactie achter