Redactioneel: Schaduw

0

Dit wordt een korte column. Denk ik. Omdat ik, ook al klinkt dit vreemd, niet zo veel te ‘beschouwen’ heb. Natuurlijk, ik voel de onwerkelijke situatie onder corona. Ik zie de statistieken en lees over de inzet van zorgwerkers. Ik huiver van berichten over slachtoffers. De wereldsamenleving blijkt broos te zijn en niemand lijkt de boel te kunnen stutten. Wat zou ik dan moeten zeggen?

Wat ik het liefste doe, merk ik, is om in figuurlijke zin in de schaduw te zitten. Soort geestelijk schuilen, aanvullend op verplicht binnenblijven. Tegelijk merk ik dat beide houdingen mij niet echt helpen. Want ik realiseer me dat ik schuil in een doortimmerd huis met ruimte eromheen. Dat is even anders dan de leef- en woonsituatie van vluchtelingen in Griekenland of van mensen in de zogenoemde favela’s, de sloppenwijken in Brazilië. Daar ging de ‘geestelijke’ broer van Trump, Bolsonaro, aanvankelijk laconiek met het coronavirus om. Intussen vrezen de favela-mensen het ergste: ‘Afstand houden lukt niet. (…) Als ik mijn raam opendoe, en de buurman ook, zit er nog geen halve meter tussen ons in. (…) Wij zullen in onze steegjes doodgaan en er is niemand die het weet.’

‘Mag ik astoeblieft ook in God geloven?’

In de schaduw zitten, voelt niet verkeerd. Dingen die important waren, lijken afwezig; wat dieper lag, krijgt ruimte. Ik lees datzelfde terug in verhalen van mensen die vrijer dan ik ‘beschouwen’. Wetenschapper Robbert Dijkgraaf eindigt een NRC-column als volgt: ‘Het is ons mensen niet gegeven rechtstreeks de grote boog van het leven te zien, maar misschien dat we in deze gedwongen verstilling iets dichter bij de kern van ons bestaan kunnen komen.’

Een EO-journaliste, die daar als niet-gelovige stagiaire startte, wil graag hetzelfde doen als haar zoontje: geloven en vertrouwen. Het zoontje had Sinterklaas gevraagd: ‘Lieve Sint, mag ik astoeblieft Piet worden?’ De journaliste in NRC: ‘Ik kan haast niet anders dan bidden en vragen of ik “astoeblieft ook in God mag geloven”. Want is dat niet het enige wat overblijft in tijden als deze?’

Het enige. Datgene dat ertoe doet. Schuilen bij de Allerhoogste. Overnachten ‘in de schaduw van de Ontzagwekkende’. Het is goed zo, die schaduw.

Dit artikel komt uit nummer 8 van magazine OnderWeg (11 april 2020), een inspirerend magazine voor christenen die God en de kerk liefhebben en midden in het leven staan. Neem een gratis Proefabonnement (Digitaal of Papier Plus).

Delen.

Over de auteur

Leendert de Jong werkt in de media en is hoofdredacteur van OnderWeg.

Laat een reactie achter