Redactioneel: Nonchalance

Wie intussen nog steeds niet sombert over de toestand in de wereld is naïef of doet aan struisvogelpolitiek. Ik had graag in deze vakantietijd een andere toon willen aanslaan, vergeef me, één die beter matcht met mijn optimistische inborst. Of is het geen optimisme, maar relativeringsdrang die me bij de weer stijgende infectiecijfers bijna Pavloviaans tot de gedachte brengt ‘dat het allemaal wel mee zal vallen’?

Nu is relativeren een ingeschapen overlevingsmechanisme voor hachelijker tijden. Het beschermt tegen wanhoop en ontdoet ongeluk van scherpe kantjes. Maar als het brengt tot nonchalance kan het ons ook zwaar bekomen. En die nonchalance is er in Nederland nu weliswaar COVID-19 weer opleeft, maar de kans dat je bij verkoudheid of koorts positief test op dit moment nog geen 2 procent is.

Zou hij denken dat heilige nonchalance
een wereld níet zieker kan maken?

We gunnen onszelf vakantie – een zorgeloze graag – en hebben het ‘helemaal gehad met corona’. Dus verloederen de richtlijnen en varen er weer sloepen vol anderhalvemeterzondaren door de Amsterdamse grachten. Er wordt opeengepakt gefeest in het café en ook de kerk gaat onachtzaamheid niet voorbij, viel mij op toen ik in een YouTube-kerkdienst zag dat de dominee eerst uitgebreid zijn neus snoot en direct daarna het sacrament bediende. Zou hij denken dat heilige nonchalance een wereld níet zieker kan maken?

Tijdens de lockdown schreef de chronisch zieke Marjon Visser in het Nederlands Dagblad dat voor haar ‘de maakbaarheidsbubbel al zo vaak lek geprikt is dat het opblazen ervan onbegonnen werk is.’ Praat juist nu eens om het vol te houden met iemand die langdurig niet kan doen wat hij wenst, adviseerde ze. Bij het teruglezen zag ik ons massaal leeggelopen ballonnen opblazen: we willen begrijpelijkerwijs zo graag terug naar het oude normaal. Vergeet het maar, vertel ik mezelf: gooi het over een andere boeg, nu groepsimmuniteit definitief passé is en een effectief vaccin nog niet in zicht. We worden misschien wel voor het eerst in ons rijke, uitgebalanceerde en georganiseerde leven uitgedaagd om te doen waar Paulus in Hebreeën over schrijft, de duurloop lopen. Om met Rutte af te sluiten: ‘Hou vol!’