De kwetsbare kant van Els van Dijk

Esther de Hek | 4 juni 2021
  • Achtergrond
  • Interview
  • Ontmoeting

Voor een stevige visie kun je altijd bij Els van Dijk aankloppen, het is haar handelsmerk. Haar kwetsbare, zorgende kant kennen minder mensen. ‘Ik verlang ernaar om voor mijn moeder te zorgen en zo mijn liefde aan iemand te kunnen geven, maar dat is niet meer nodig.’

Bio
Els van Dijk is directeur van de Evangelische Hogeschool, auteur van diverse boeken (o.a. De hunkerende generatie en Oefenen in verlangen), spreker en columnist, ook van magazine OnderWeg.

Het is vrij uitzonderlijk dat ze een gast ontvangt op haar retraiteplek in Overijssel, vertelt ze als ik net zit met een glas water. Twee keer per jaar trekt ze zich daar een paar weken terug in hetzelfde huis op een rustig vakantiepark. ‘Maar voor jou maak ik ruimte’, zegt Els van Dijk (65), de vrouw die dertig jaar geleden mijn docent massacommunicatie was op de Evangelische School voor Journalistiek (ESJ) in Amersfoort. Ik was net achttien en ‘erg speels’, volgens Els. Zij was dat ook, reageer ik, zeker voor een docent. ‘Ik hield van dollen met studenten, nog steeds trouwens.’

(beeld Sahil Aamir)

(beeld Sahil Aamir)

De vakantiebungalow waar we zijn is voor haar een plek vol herinneringen die deze weken van afzondering zomaar kunnen schrijnen. Toen ze dit keer naar Overijssel reed, was dat met alleen haar eigen bagage: kleding, proviand en een krat vol boeken; overal in de huiskamer liggen stapeltjes. ‘Ik lees hier ontzettend veel, ook boeken die ik al eerder gelezen heb.’

Een halfjaar geleden overleed haar moeder op 90-jarige leeftijd – haar lichaam was op, haar geest tot het laatst toe scherp. Herfst 2019 was ze er nog bij in Overijssel. ‘Ze verbleef in een ander huis op het park, ook toen mijn vader nog meeging, was dat zo. Toen ik vorige week aan kwam rijden, was ik zo klaar met inrichten. Dat was eerder wel anders. De laatste keer hadden we een bed in haar kamer besteld, de postoel en allerlei verzorgingsmateriaal gingen mee, Buurtzorg kwam dagelijks en een paar keer per dag ging ik bij haar kijken. Ergens is dit gemakkelijker, maar toch mis ik het en is er zomaar iets wat het gemis oproept.’ Zo droomde ze vannacht over een begrafenis waar ook haar vader rondliep die in 2016 overleed. En: ‘Gisteren fietste ik een rondje in de omgeving dat ik vaak met mijn ouders heb gefietst. Zo’n tochtje zit boordevol herinneringen die mooi zijn, maar juist nu ook kunnen steken.’

Els hield zielsveel van haar ouders, merk je aan alles wat ze over hen vertelt. Hun levens waren nauw met elkaar verweven. ‘Mijn vader en ik waren heel close, hij was echt mijn maatje. Voor mijn moeder was het extra bijzonder dat onze relatie na zijn overlijden ook zo hecht en goed was.’

Het hele artikel lezen? Neem een gratis proefabonnement op magazine OnderWeg en ontvang inloggegevens voor de website.

U moet u inloggen om dit artikel te bekijken. Inloggen om toegang te krijgen.
Over de auteur
Esther de Hek

Esther de Hek is schrijver, schrijftrainer en oud-hoofdredacteur van OnderWeg.

De ambtelijke handtekening onder de belijdenis

De ambtelijke handtekening onder de belijdenis

Peter Sneep
  • Reportage
  • Thema-artikelen
‘Een belijdenis is nooit een eindpunt’

‘Een belijdenis is nooit een eindpunt’

Klaas van den Geest
  • Opinie
  • Thema-artikelen

Reageer op dit bericht

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief