Column: Je eigen glazen ingooien

Elke keer als ik een praatje maakte ging het goed. Niets aan de hand. Mijn buurjongen had een goed leven. Op een vroege morgen hoorde ik brekend glas. Ik rende naar buiten en zag dat hij met een stoeptegel zijn raam had ingeslagen. ‘Sorry, was m’n sleutel kwijt.’ Hij zag er verwilderd uit. Een waas in zijn ogen, teveel drugs. ‘Gaat het goed met je?’ Ja, alles goed, maar niet echt. Daarna is hij achter zijn gebroken glas zijn roes gaan uitslapen.

Het uitgaansleven is weer op gang gekomen na de lockdown. Er is een moment geweest waarop de media veel oog hadden voor jongeren en hun drang naar drugs en seks. Er moest nog iets ingehaald worden, toch? Ik verbaas me over zoveel aanmoediging tot uitzinnig en destructief gedrag. De ellende die daarvan komt, trekt soms diepe sporen in levens van jonge mensen. Ik zie de voorbeelden in mijn straat.

Geef je die vrijheid door,
dan krijgt je leven inhoud

We leven in een vrij land. Wat die vrijheid voor ons betekent, heeft de lockdown ons laten voelen. De dagen werden eentonig, de verveling sloeg toe. Maar we zeiden ook dat onze samenleving na corona anders zou moeten zijn dan daarvoor. Wat een ongelukkig beeld was het dus: het eerste vrije weekend bleek een terugkeer naar het oude normaal van een overcompenserende bevolking, die in de nacht bezig was de eigen leegte te vullen.

Wie Christus volgt, mag leven als verlost mens. Vrij van aardse verslaving of belemmering door de zonde. Dat maakt het leven rijk. Christenen zijn geroepen tot vrijheid. Galaten 5 zegt er iets moois over: gebruik je vrijheid niet om je eigen glazen in te gooien, maar dien elkaar in liefde. Geef je die vrijheid door, dan krijgt je leven inhoud. Die vrijheid wens ik jonge mensen in onze samenleving toe. De buurjongen is nu stil. Nu het glas eenmaal gebroken is, hoop ik een beter contact met hem krijgen.