Rust in een bewogen leven

De mens heeft niet alle tijd op aarde. Dat beseffen Jan Bouma (74) en zijn dochter Judith Bouma (39) meer dan ooit. De afgelopen vijf jaar werden ze in hun gezin vier keer geconfronteerd met kanker. ‘Sinds iedereen ziek is geworden, is onze band hechter dan ooit.’

Judith Bouma (39) was de eerste vrouwelijke predikant in de NGK. Ze studeerde theologie in Utrecht en deed later onder meer de Nederlands Gereformeerde Predikantenopleiding in Apeldoorn. Tien jaar was ze predikant van de NGK in Zeist. Sinds een jaar werkt ze als gevangenispastor bij de Dienst Justitiële Inrichtingen. In die hoedanigheid is ze nog steeds verbonden aan de NGK Zeist. Judith is gescheiden en heeft drie zoons van vijf, acht en negen jaar.

Jan Bouma (74) is emeritus-predikant in de NGK. Hij was achtereenvolgens verbonden aan de gemeenten van Loosdrecht, Sliedrecht en Kampen. Hij woont met zijn vrouw Marianne in Kampen en gaat nog geregeld voor. Ze kregen vier dochters, van wie Judith de jongste is, en tien kleinkinderen.

Emeritus-predikant Jan Bouma kreeg weleens het verzoek om de liturgie op te sturen voor een kerkdienst waarvoor hij helemaal geen afspraak had gemaakt. Achteraf bleek dat de vraag aan zijn dochter Judith was gericht die ook predikant is binnen de NGK. Ze kunnen er samen om lachen aan de eettafel van de ruime woonkamer in Judiths huis aan de rand van Zeist.

Kanker

Melanoomkanker. Die diagnose kreeg Jan Bouma viereneenhalf jaar geleden van de artsen. In eerste instantie deed hij er een beetje lacherig over. ‘We dachten dat het niet zo veel voorstelde’, vertelt hij en hij maakte gewoon plannen om in Portugal als pastor te gaan werken onder Nederlandse overwinteraars. ‘Maar een paar weken later bleek dat de kanker was uitgezaaid naar de lymfeklieren. Toen we dat hoorden hebben we gelijk onze dochters gebeld. Nog dezelfde avond waren ze er alle vier.’

Judith: ‘Die avond sprak jij gelijk over doodgaan. Wie moet mij begraven? Je was een beetje in paniek.’
Jan: ‘Ik was gewoon nuchter. Doodgaan was een mogelijkheid.’
Judith: ‘Volgens mij heb ik toen gezegd dat ik je wel wilde begraven.’
Jan: ‘Ja, dat had ik ook wel in mijn hoofd. Ook als er andere predikanten bij de begrafenis betrokken zouden worden, moest Judith de hoofdrol vervullen.’

Jan wordt behandeld en blijft leven. Nu is hij ‘schoon’. Anderhalf jaar na zijn eigen diagnose komt het bericht dat hun dochter Nynke borstkanker heeft, drie maanden na de geboorte van haar tweede kind. Vier weken later belt Judith haar ouders op en vertelt dat ze ook een knobbeltje in haar borst heeft.

Jan: ‘Het was een enorme klap: twee kinderen in een gezin met kanker. Het bleek dat Nynke en Judith allebei een erfelijk gen hadden dat de borstkanker veroorzaakte. Na verder onderzoek bleek nog een dochter het gen te hebben. Alleen de oudste had het niet. Ik had het gen doorgegeven en ook mijn tweelingbroer had het.’

Het hele artikel lezen? Neem een (proef)abonnement op magazine OnderWeg en ontvang inloggegevens voor de website.