In verwachting

De geboorte van een nieuwe mens gaat gepaard met verwachting en pijn. Er is, als je verder een gezonde vrouw bent, weinig zo geweldig en zo moeilijk tegelijk als zwanger zijn. De weken en maanden in afwachting van een gezond kindje confronteren je met wat je niet kunt en niet wilt. De maanden van wachten dwingen je tot geduld en overgave. Met iedere week verandert je lijf en geest. Wanneer uiteindelijk het moment van baren aanbreekt, onderga je urenlang golven van gemene pijn voordat eindelijk de belofte van nieuw leven wordt ingelost.

Ik was jong bij mijn eerste zwangerschap, zeker gezien de gemiddelde leeftijd (30) waarop iemand in Nederland haar eerste kindje krijgt. Ik zou mezelf niet als naïef beschrijven, maar ik was zeker jong genoeg om het vreselijk irritant te vinden dat ik mijn lijf, geest en alles wat daarmee gebeurde uit handen moest geven. Dat is vast niet alleen mijn leeftijd geweest, maar ook mijn karakter. Ik zit vol met plannen en lijstjes, heb altijd iets te doen en ik weet precies wanneer het moet gebeuren.

Confrontatie

In verwachting zijn confronteert me dus allereerst met mezelf. Mijn gewoonten worden doorbroken. Hoe ik slaap, hoe ik eet en hoe ik mijn dag invul worden bepaald door een ander. Soms ben ik er ziek van. Soms heb ik er strijd mee. Ik moet in mijn lijf en in mijn dagelijks leven plaatsmaken voor een nieuw mens. Ik weet wat er komt en voor wie ik het doe, maar toch vind ik het moeilijk mijzelf deels op te geven in dienst van mijn kind. Het kind dat ik wel begin te voelen en via allerlei apparatuur ervaar, maar dat voor mij nog niet helemaal werkelijkheid geworden is.

Slag om de arm

Misschien laat ik het voor mezelf ook nog niet helemaal werkelijkheid worden. Ergens houd ik een slag om de arm: er kan zoveel gebeuren in negen maanden plus een bevalling. Ik zou niet de eerste zijn die valse hoop heeft en ik vind het moeilijk om er voluit van te genieten en te vertrouwen op de goede afloop. Ik ben bang voor wat het met me zou doen om een kindje te verliezen. Dat versterkt ook mijn neiging om me er niet helemaal aan over te geven. Liever houd ik wat afstand tot wat er gaat komen. Eerst maar eens zien.