Goudzoekers

Het is een bijzonder soort mensen: de goudzoekers. Ik bedoel niet de mensen die werken in een goudmijn. Nee, het gaat me om mensen die weten dat er in een gebied goud te vinden is en daar met eindeloos geduld naar zoeken. Zo’n goudzoeker werkt met een zogenaamde goudpan die met grondmateriaal en water wordt gevuld. Vervolgens maakt hij (of zij) een lichte draaibeweging om alles door elkaar te schudden. Hierdoor worden de verschillende bestanddelen gescheiden. De deeltjes met een hogere dichtheid blijven liggen op de bodem, de lichtere komen bovendrijven. Dan laat hij de goudpan een beetje kantelen, zodat het water met modder, zand en grind over de rand wegloopt. Als hij dit een paar keer herhaald heeft, blijven de zwaardere bestanddelen over. Met een beetje geluk zit er goud tussen. Je snapt hoe blij de goudzoeker is als zijn inspanningen beloond worden. Hij springt een gat in de lucht om een volgende keer opnieuw te gaan zoeken.

Ik denk dat mensen in de ouderenzorg iets van het karakter van deze goudzoekers moeten hebben. Om geduldig en vasthoudend te zoeken naar het goud in ieder mens. Soms is dat goud door allerlei nare of verdrietige levenservaringen verstopt geraakt. Een mens kan teleurgesteld, gekwetst of gekrenkt zijn mooie en zachte kant diep weggestopt hebben. Dan zie je alleen nog maar ruw rotsachtig gesteente waaraan je je kunt bezeren. Zo’n mens kan lelijk of agressief doen tegenover iemand die zorg wil geven. Van de weeromstuit heeft die dan de neiging om alleen nog maar de hoogst noodzakelijke zorg te geven, want ‘je doet het toch nooit goed’…

Wat een zegen als werkers in de zorg – maar ook in de kerk – lijken op goudzoekers. Ze geven niet op, ze blijven zoeken naar dat mooie en bijzondere in een mens. Dat eigene waardoor een mens weer iets stralends krijgt. Als ze dat ontdekken, springen ze een gat in de lucht. En de volgende dag gaan ze weer met extra plezier weer naar hun werk. Zulke werkers zijn meer dan goud waard!

Vertelde Jezus niet ooit een verhaal over een koopman die hartstochtelijk op zoek naar parels was om het werk binnen zijn koninkrijk te typeren?