Kleine kerk

Dit nummer van OnderWeg gaat over kleine kerken. Ik ben nooit lid geweest van een kleine kerk. Elke zondag zat en zit ik met honderden mensen in de kerk. Dat is ‘mijn normaal’. Af en toe preek ik in een kleine kerk. Tijdens de collecte tel ik de aanwezigen: 29, 30, 31, met de organist er nog bij kom ik uit op 32. In de auto, op weg naar huis, bekruipt me de vraag: ‘Is het wel de moeite waard om hier helemaal naartoe te rijden, een dienst te leiden en dan weer terug naar huis te gaan? Kan ik mijn tijd niet beter gebruiken?’ – Ik heb overigens nooit gezegd dat dominees er alleen maar heel geestelijke gedachten op na houden.

Een kerk met honderden mensen, dat is mijn normaal. Daarom houdt het verhaal uit Johannes 6 me misschien ook zo bezig: vele honderden, ja zelfs duizenden mensen drommen samen om bij Jezus te zijn. Gisteren hadden ze van Jezus te eten gekregen en waren ze getuige van een wonder. Nu zijn ze er weer. Benieuwd naar wat er gaat gebeuren. Alleen, dit keer lusten ze de preek van Jezus niet. Ze ergeren zich aan Jezus en trekken massaal weg. Over een krimpende kerk gesproken.

Dit keer lusten ze de preek van Jezus niet

Terwijl die mensen wegtrekken, vraagt Jezus aan zijn leerlingen: ‘Willen jullie soms ook weggaan?’ Ik denk me in hoe ik me daarbij gevoeld zou hebben. Grote kerken zijn voor mij normaal. Maar kijk Jezus hier nu eens staan. De mensen om Hem heen kun je tellen: 9, 10, 11, 12. Dat is het wel. Twaalf man… is dát de moeite waard? Maar luister! Eén van die twaalf doet zijn mond open en zegt: ‘Heer, waar zouden wij naar toe moeten gaan. Bij U zijn woorden van eeuwig leven.’ Het zet mij weer met beide benen op de grond. In de kerk draait het niet om het grote getal. Het gaat om Jezus die eeuwig leven geeft. Volgende keer rijd ik dus gewoon weer naar die kleine kerk bij ons in de buurt!