YouTube als leermeester

We hebben de Wii weer van zolder gehaald. Ken je hem nog? Een spelcomputer uit het begin van deze eeuw. Met mijn zoon van 21 speel ik er tennis op. Ik verlies bijna altijd. Hij is er zo handig mee. En snel. Niet dat ik zo onhandig ben, maar ik kan niet tegen hem op. Eerst was er de opslag. Als ik opsla, komt de tennisbal met een mooi boogje over het net heen. Heel gemakkelijk om terug te slaan. Slaat mijn zoon op, dan is het één snelle, rechte streep. Nauwelijks te retourneren. ‘Hoe doe jij dat toch?’ vraag ik hem. Hij legt het me geduldig uit. Inmiddels krijg ook ik die opslag aardig onder de knie. Maar mijn zoon is alweer een paar stappen verder. Na zijn keiharde opslag, experimenteert hij nu met de topspin. Opnieuw sta ik verbaasd te kijken: ‘Hoe doe je dát nu weer?’ vraag ik. ‘Kun je mij dat ook leren?’ Mijn zoon, aardig als ie is, leert het mij.

Zo leert hij mij veel. Dat geldt niet alleen voor spelletjes. Er zijn tal van onderwerpen waarvan hij meer afweet dan ik. Ik heb hem laatst gevraagd of het verstandig zou zijn om wat geld te gaan beleggen en hoe ik dat zou moeten aanpakken. Hij weet het. Hij heeft het uitgezocht met behulp van YouTube. YouTube leert hoe je op de Wii moet tennissen, maar ook hoe je kunt beleggen, hoe je je fietsband moet plakken, welke leuke dingen je kunt doen met een leeg melkpak, hoe je Spaans kunt leren, enzovoort. YouTube als geduldige leermeester.

Kan Youtube onze kinderen ook vertrouwen en liefhebben leren?

Ik leer veel van jonge mensen. Tegelijk heb ik met ze te doen. Veel jongeren ervaren druk, worden er soms neerslachtig van en trekken zich terug. Aan God lijken ze niet zoveel te hebben. Terwijl juist bij Hem rust, genade en vrede te vinden is. Zou YouTube dat ook aan onze kinderen leren: hoe ze kunnen vertrouwen, liefhebben, hoe ze met verlies kunnen omgaan en hoe ze rust kunnen vinden bij God? Of is dát juist iets wat wij onze jongeren kunnen leren?