De bemoeizuchtigen in aantocht

In de wereld van Benjamin Visator is er maar weinig wat beweegt. Ja, het hoogveen, het eindeloze moerasgebied dat het dorp De Veense Ecken omringt. Dat verandert voortdurend van vorm, aanzicht en geluid. De ingewijde herkent aan de golven het gevaar, hoopt dat hij het verschil ziet tussen groen vlies, modder en water. Soms gaat het mis, veendoden en veenlijken horen bij deze wereld. In het Drents museum in Assen kun je veenlijken bekijken, meer dan duizend jaar oud, maar goed geconserveerd en veel geheimen in zich meedragend.

Er hemelt maar weinig in dit duistere gebied, zegt Lieske met de dichter Gerrit Kouwenaar, maar voor Benjamin en zijn dorpsgenoten is het hun habitat. Zij kennen de mores, zij kennen het moeras. Zij weten dat je er ’s nachts niet moet komen, al was het maar vanwege de witte wijven, ‘onduidelijke, op gesluierde vrouwen lijkende gedaantes die uit de grond omhoogkomen en die bestaan uit witte mistflarden. Dit zijn onze reisgenoten en wij weten dat ze ons beschermen. Alleen de bemoeizuchtigen vrezen die gedaantes.’