Podcast

Een podcast opnemen is leuk. Je belt even ter voorbereiding, leest nog wat en gaat gewoon. De sfeer is goed: of het onderwerp nu vrolijk of zwaar is, je bent samen opbouwend bezig. Luisteraars – of ze nu in de trein zitten, hardlopen of de badkamer schoonmaken – stellen het immers op prijs als je de tijd neemt en de diepte ingaat.

Ook deze keer was de sfeer hartelijk. Voor ‘Dick en Daniël Geloven Het Wel’ van het Nederlands Dagblad ging ik in gesprek met advocaat Pieter Pel. Leuk, zo’n ontmoeting met oude bekenden. Toch was het deze keer anders. Wel of niet meegaan met de fusiekerk – dat gaat niet over samen optrekken in moeilijkheden, maar over een mogelijk kerkelijk afscheid. Begrijpelijk misschien, maar ook pijnlijk. Volgens mij ontbreekt de principiële noodzaak. Maar anderen, ook Pel, worstelen ermee.

Als journalist maakte ik de kerkscheuring van 2004 mee, toen de hersteld-hervormden niet meegingen in de PKN. Dat was principieel, maar ook lelijk. Gedoe over de juiste plek voor voorlichtingsbijeenkomsten. Grote woorden. Juristen die zeker wisten dat het kerkrechtelijk niet in haak was (en later alle rechtszaken verloren). Moest ik dat aanhalen? Zeggen dat wie niet meegaat, de kerk van Christus scheurt? Nee, zeker niet. Ik ken de concrete situaties van mensen immers niet, laat staan hun hart.

Liever had ik het over de ongezonde consequentieredeneringen waarmee medegelovigen ineens als ongereformeerd worden weggezet. Ik probeerde historisch perspectief aan te brengen: te vaak identificeren gelovigen uit de Afscheiding gehoorzaamheid aan God met nú en helemaal kiezen voor dit of dat. Wie zegt dat? Haal rustig adem. Waarom niet gewoon afwachten wat de nieuwe kerk brengt?

Waarom niet gewoon afwachten wat de nieuwe kerk brengt?

Die rust bracht ik in het gesprek overigens zelf niet op. De zorgen snap ik, maar de emotie over een mogelijk onnodig afscheid zat hoog. Vaak begon ik zinnen opnieuw. Zou er een touw aan vast te knopen zijn? Desondanks kreeg ik nu meer reactie dan ooit. Op veel plaatsen speelt dit weliswaar niet. Maar waar het dat wel doet, gaat de pijn diep. Iedereen voelt: als je elkaar als christenen niet meer kunt bereiken, worden er zomaar ledematen van Christus’ kerk gerukt.