‘Zonder God was ik niet geweest wie ik nu ben’

Rudsel Mauricia, geboren op Curaçao, groeide op in een rooms-katholiek milieu en verdiende een goede boterham als vertegenwoordiger van de farmaceutische industrie. ‘Ik ging bij artsen langs om medicijnen te verkopen en dat deed ik niet onaardig.’ Hij lacht bescheiden. ‘Maar dat is allemaal geschiedenis.’ Rudsel maakte een bekering mee en werd van medicijnbezorger een bezorger van het Evangelie, het medicijn bij uitstek, maar dan anders en gratis.

Rudsel Mauricia (57) is in zijn studeerkamer als ik hem tijdens een verblijf op Curaçao opzoek. Vanuit de voorbereiding op het gesprek met hem weet ik dat hij een kleine tien jaar geleden bevestigd werd als predikant van de Iglesia Reforma Korsou (IRK), de Papiamentstalige gereformeerde gemeente op het eiland. In die hoedanigheid is hij nu bezig met de preek voor de komende zondag. Daarmee is de openingsvraag een inkoppertje: waarover gaat die preek? ‘Over de zegen aan het einde van de dienst. Als we op Curaçao naar een feest toegaan, krijgen we bij het afscheid vaak een cadeautje mee om ons huis mee te kunnen versieren. Zó kun je ook naar de slotzegen kijken: God geeft jou het mooist denkbare geschenk mee om je leven van alledag mee op te sieren. Maar dat niet alleen, want God zegent ons ook zodat wij tot zegen kunnen zijn in ons dagelijks leven.’

Hoe wordt een rooms-katholieke Curaçaoënaar lid van een gereformeerde kerk?

Hij lacht. ‘Hoeveel tijd heb je? Laat ik beginnen in 1997. In dat jaar heb ik mij aangemeld voor een bijbelcursus van de gereformeerde kerk op het eiland, de IRK. Eigenlijk zou ik dat samen met een tante doen, maar die zag ervanaf; toen ben ik alleen gegaan. Ik ging aan deze cursus meedoen, omdat ik wilde groeien in kennis van God. Bovendien kreeg je bij deze cursus een certificaat. Dat sprak mij aan.’

Van het een kwam het ander: Mauricia werd geraakt door de inhoud van de cursus. Het volgen ervan stimuleerde hem om de Bijbel verder te bestuderen, bij diezelfde IRK, een protestantse kerk. Dat lag in zijn omgeving gevoelig:
‘Sommigen zagen het als een soort verraad dat ik naar een protestantse kerk ging en daar aan bijbelstudie deed. Als ik daarheen ging, moest ik dat in het geheim doen, maar ik heb het doorgezet. Binnen de Rooms-Katholieke Kerk leerde ik het geloof vooral kennen als een verzameling van tradities en rituelen, terwijl het door alle bijbelcursussen bij de gereformeerde kerk meer een levend geloof werd. Die verandering hebben mensen ook bij me gezien, want ineens was ik veel met de Bijbel bezig, terwijl dat daarvoor echt niet zo was.’

Wat waren belangrijke inzichten die ervoor gezorgd hebben dat je zo geraakt werd?

‘Als katholiek was ik natuurlijk gewend om tot Maria te bidden. Dominee Jasper Klapwijk die de cursus gaf, stelde een keer de vraag hoe het kon dat Maria, omdat mensen over de hele wereld tot haar bidden, in zoveel verschillende talen kon spreken. Als ze dat zou kunnen, moest ze wel God zijn, maar dat is zij niet, want er is maar een God. In eerste instantie vond ik dat een heel aparte uitspraak van hem, maar die heeft mij wel aan het denken gezet. Uiteindelijk gingen mijn ogen open en ontdekte ik dat alleen Jezus echt onze middelaar is. Ik heb ook de waarde en kracht van de Bijbel steeds meer ontdekt en ervaren; in de Rooms-Katholieke Kerk speelt de Bijbel echt een andere rol. In 1998 heb ik voor het laatst een Rooms-Katholieke Kerk bezocht, in 1999 deed ik belijdenis van het geloof in de IRK.’

Het is nu 2023. Je bent niet alleen lid van de IRK, maar zelfs voorganger. Hoe is dat zo gekomen?

‘Vanaf 1999 was ik met veel plezier lid van de IRK. Het viel mensen op hoe ik met mijn geloof bezig was, maar ook hoe ik omging met de broeders en zusters in de kerk. Uiteindelijk werd ik in 2007 gevraagd als ouderling. Ik heb toen een traject doorlopen waarin het leren preken, communiceren, leiderschap en theologie centraal stonden.’

In datzelfde jaar 2007 werd de IRK waarin Mauricia actief was een zelfstandige gemeente. Door deze verzelfstandiging zijn er sindsdien twee gereformeerde kerken naast elkaar, de IRK waar Papiamento de voertaal is en een kleine Nederlandstalige gemeente. Voor de Papiamentstalige gemeente werd al snel gezocht naar een predikant. Die kwam er ook, uit Venezuela, maar na een jaar ging die voorganger terug naar zijn moederland. Rudsel: ‘In de vacante periode die volgde ontstond het idee dat de IRK een voorganger van Curaçao zelf zou moeten krijgen. Het oog viel op mij en ik heb uiteindelijk mijn leven radicaal omgegooid.’

Hoe reageerden je familie en vrienden daarop?

Ze waren inmiddels eraan gewend geraakt dat ik naar een protestantste kerk toe ging; daar werd niet meer raar van opgekeken. Maar ze vonden het vreemd dat ik mijn goedbetaalde baan achter me liet om predikant te worden. En eerlijk is eerlijk, ik had niets te klagen met een goed salaris, autovergoeding, commissies bij goede verkoop en bovendien drie tot vier reizen per jaar. Dat is iets anders dan een voorganger. Op 30 juni 2011 had ik mijn laatste werkdag als artsenbezoeker, daarna ben ik naar Nederland gegaan om aan de CHE in Ede te studeren. De eindfase om predikant te worden bestond uit een speciaal traject. Een vijftal predikanten, die allen ooit op Curaçao hebben gewerkt en geleefd, hebben mij afzonderlijk op verschillende aspecten van het predikantschap voorbereid. Ik heb deze radicale keuze kunnen maken, omdat ik het werk als voorganger beschouw als een roeping van God. Hij heeft mij geroepen om zijn evangelie te verspreiden. Dat is wat ik wil doen. De gemeenschap die ik nu dien, bestaat uit ruim zestig leden. Om de kerk draaiende te houden, komt er dus best veel op een paar schouders terecht. Maar ik ben blij met iedereen en wil er graag voor hen zijn.’