God handelt, omdat wij klagen

Het was zondag. Een kerkdienst ergens midden in het land. In mijn hoofd was ik al bezig met klagen. Misschien viel het me daarom op: we zongen alleen lofliederen. Eigenlijk zeiden we tegen God: U bent buitengewoon goed en met ons gaat het ook oké. Halleluja (vier maal vier keer, zo zei de sheet). Toen dacht ik: is het echt helemaal goed? Hebben we niets meer te zeggen dan dat?

Welke wereldleiders willen alleen lofliederen horen? Weleens een baas gehad die alleen complimenten verdroeg? Wat zijn dat voor managers? Wat zijn dat voor wereldleiders? Zou God net zo zijn? Want, is het allemaal goed? Goed, hoe ik geestelijk, lichamelijk en psychisch in elkaar zit? Goed, hoe de wereld in elkaar zit? De machthebbers, de grote bedrijven, maar ook de kleintjes, mijn buurt, het plaatselijk bestuur? Is het op dit moment precies zoals de wereld volgens God had moeten zijn? Of is het – en laat ik een understatement gebruiken – net even anders?

Job

Als het anders is, wat dan? Hoe moeten we daarop reageren? Sommige mensen kiezen de lijn van Jobs vrienden. Is je iets slechts overkomen? God heeft er vast een diepe bedoeling mee. Ben je net wat slimmer, dan zwijg je wijselijk, net als diezelfde vrienden aanvankelijk deden.

Maar Job ging voor een alternatief: klagen. Klagen is allereerst halsstarrig vasthouden aan Gods goedheid, liefde en trouw. Klagen is wijzen op de discrepantie tussen hoe God is en hoe de huidige situatie zich laat zien en dus ook hoe God zich laat zien of juist afwezig is. Klagen vertelt dat God luistert en komt. Klagen vertelt dat God geen onbewogen dictator is die van zijn personeel eist recht te praten wat krom is. Klagen vertelt dat God verandert, omdat wij Hem dat voorleggen. Of op zijn minst: klagen hoopt op dit alles.