De kerk draait door

Zo tegen de vakantietijd duiken er berichten op over extra kerkdiensten. Lijstjes in kranten over kerkdiensten in het buitenland bijvoorbeeld, compleet met voorgangers. Mijn naam zult u daar overigens niet tussen zien staan, ik ben ertegen. Maar vorig jaar was er ook een tegengesteld bericht: in Nederland werden er kerkdiensten geschrapt. Daar schrok ik van.

Voor kerkdiensten is inzet van veel medewerkers nodig: koster, organist, andere muzikale medewerkers, gastvrouwen/mannen, mensen die de beamer bedienen en daarvoor de nodige voorbereidingen treffen. In coronatijd zijn extra medewerkers aangetrokken om de livestreamdiensten op onze bank in de huiskamer aantrekkelijk te maken. Deze diensten zijn gebleven. Maar in de maanden juli en augustus loopt het vast: velen trekken er dan opuit, al of niet met gezin, om een paar weken op adem te komen. De kerk draait een aantal weken niet door.

Voor alle helderheid: die vakantierust is iedereen zeer gegund. Maar het is voor mij de vraag of daarom complete samenkomsten van de gemeente geschrapt moeten worden. Wat is ertegen om een versobering in het aantal medewerkers aan te brengen? Als er normaal zeven muzikale medewerkers zijn, kan het dan in de vakantie misschien met één organist (net als vroeger) of één pianist? Of we zingen een keer, net als in Schotland, a capella?

Ik verbeeld me dat er kerkgangers zijn die dat weldadig zouden vinden. Ze willen anderen (meestal jonger dan zij) niet in de weg staan bij muzikale veranderingen, ook niet in keuze van de liederen. Ze staan of zitten erbij, maar kunnen de teksten vaak niet meezingen, gewend als ze zijn aan de ritmiek en melodieën vanouds. Ze hebben nu weer eens een paar weken ‘verstilling’ en komen daarbij geestelijk op adem.

Ik pleit er dus voor dat de kerk in deze weken ’gewoon’ doordraait, in afgeslankte vorm.