De kerk als heilzaam tegengif

Nelleke Plomp | 7 juni 2024
  • Algemeen
  • Opinie

Rust; echte ontmoetingen met mensen van buiten je sociale bubbel; ruimte voor de kwetsbaarheid en de gebrokenheid van het bestaan; verbondenheid met een groter verhaal dat je niet zelf bij elkaar hoeft te bedenken; hoop en realiteitszin.  Veel mensen in onze samenleving snakken naar deze elementen. Juist ook in de kerk zijn deze elementen te vinden – dat is in ieder geval de bedoeling. Toch weten weinigen de weg naar de kerk te vinden. Dat is zonde. Het is tijd voor een heilzaam charmeoffensief voor de kerk.

Pas overkwam het me weer. In de trein raakte ik in gesprek met een jonge vrouw, een student scheikunde. Ze vroeg me wat ik in het dagelijks leven deed. Ik vertelde over mijn werk als theoloog, over de kerk en jonge generaties en ik vroeg aan haar of zij iets met kerk of geloof had. Er ontstond een gesprek over de kerkpijn van haar moeder, maar ook over haar warme herinneringen aan haar eigen communie. Over de waarde van gemeenschappen en over haar vrienden, die zich zo vaak eenzaam voelen en veel druk ervaren, omdat ze hun eigen sociale leven moeten vormgeven. ‘Misschien is die kerk toch zo gek nog niet’, zei ze.

Een week eerder had ik een soortgelijk gesprek met vriendinnen. Leeftijdgenoten die hoegenaamd zonder kerk en geloof zijn opgegroeid, enkelen zijn atheïst. Ik vertelde dat mijn man bevestigd was als ouderling en dat leverde oprechte nieuwsgierigheid in het fenomeen kerk op. Het was best een uitdaging om alle vragen jargonloos te beantwoorden. Toch gebeurde het zomaar: het beeld van de kerk als beknellend instituut vervaagde in ons gesprek. Ik proefde lichte heimwee naar gedeelde waarden en een groter verhaal in de samenleving. Er was lichte jaloezie over gegronde kaders bij het opvoeden van tieners. ‘Als ik jou zo hoor vertellen’, zei een vriendin, ‘denk ik: misschien is die kerk toch zo gek nog niet.’

Vlak onder de oppervlakte

Bijzonder, zulke gesprekken? Mijn ervaring is juist dat zulke momenten vlak onder de oppervlakte liggen.

Het vraagt slechts twee dingen. Eén: laten merken dat je gelovig kerkganger bent en twee: een oprechte, open vraag naar wat de ervaringen van de ander met kerk en geloof zijn. Ik ben geen straatevangelist, mensen de kerk in praten of overtuigen dat ze redding door Jezus nodig hebben, is niet mijn doel. Maar ik houd wel van gesprekken die ergens over gaan. Ik houd van de kerk, de gemeenschap van mensen ‘doing life in Christ’ (een definitie van de Britse ecclesioloog Clare Watkins). De gemeenschap waarin we al struikelend samen Jezus volgen. Ik gun het meer mensen om aan te haken en mee te struikelen.

Tegengif

U moet u inloggen om dit artikel te bekijken. Login om toegang te krijgen.
Delen

Meest gelezen

Gods blik op migratie

Gods blik op migratie

Koert van Bekkum
  • Column

En weer was er gedoe in Ter Apel. Houdt het dan nooit op? Nee, zolang de volken woeden – elders door oorlog en uitzichtloosheid, of hier met verzet tegen asiel als electoraal verdienmodel – zijn we er niet vanaf. Gelukkig beschikken Bijbellezers in Genesis 10 over een breder perspectief op geopolitieke verschuivingen en migratie. Deze ‘volkerentafel’ vertelt over de afstammelingen van Noachs zonen, Sem, Cham en Jafet. Nu is Genesis 10 vaak gebruikt voor een nogal statisch beeld van landen en volken. God lijkt ieder volk immers een vaste plek te geven. En inderdaad biedt het geslachtsregister een soort wereldkaart. Maar de tekst doet meer, er zit beweging in.

Lees artikel
Begin van Genesis – geschiedenis?

Begin van Genesis – geschiedenis?

Mark Janssens
  • Opinie

Ik geloof dat het begin van de Bijbel fundamenteel is. Niet voor niets opent de Bijbel met deze hoofdstukken. Is het begin van de Bijbel geschiedenis in onze westerse zin verstaan? Dat is de vraag in het artikel van collega Ulbe van der Meer (‘De slang heeft niet gesproken’, Onderweg, mei 2026) en de reacties daarop in het nummer van juli 2026. Waarbij geschiedenis vooral betrekking heeft op feiten en concrete gebeurtenissen. Dan kun je aan de ene kant of aan de andere kant uitkomen, al dan niet met voorzichtigheid en nuances. 

Lees artikel
Predikantsprofiel: Bob Wielenga

Predikantsprofiel: Bob Wielenga

Jan Mudde
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

De afstand tussen Bob Wielenga en mij bedraagt ongeveer 9.300 km als we met elkaar beeldbellen via de smartphone van zijn vrouw Geertje. Vanaf 1980 woont en werkt Bob namelijk in Zuid-Afrika als zendeling, predikant en theoloog – Bob is tweemaal gepromoveerd aan de Universiteit van Zuid-Afrika te Pretoria. Sinds 2002 is hij met emeritaat, maar tot voor kort schreef en publiceerde hij volop. Momenteel is hij nog als docent verbonden aan het KwaZulu-Natal Missionary and Bible College. We hebben een gesprek waarin het woord ‘afstand’ de rode draad is.

Lees artikel
De mythe van de schuldige omstander?

De mythe van de schuldige omstander?

Louren Blijdorp
  • Boekbespreking

De Breepleinkerk in Rotterdam siert de cover van het indrukwekkende boek van Geert Hovingh. In die kerk verborgen de latere Kamper ethicus dr. Gerrit Brillenburg Wurth en zijn vrouw Gerda van Leeuwen samen met kostersechtpaar Jacobus en Annigje de Mars-Ouwens, 34 maanden lang zeven joodse onderduikers. Een van hen werd geboren tijdens de onderduik, in de kosterswoning. Het is een van de bijna onuitputtelijke hoeveelheid verhalen die Hovingh op tafel heeft gelegd.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief