De migratiecrisis in de kerk

Marien Kollenstaart | 13 december 2024
  • Algemeen
  • Opinie

In het kerstverhaal spelen vreemden voor elkaar een grote rol: in Jezus’ stamboom kom je namelijk de buitenlandse Rachab en Ruth tegen, wijzen uit het oosten kwamen op kraambezoek en het kerstkind zelf werd een vluchteling. Hoeveel vreemdelingen schuiven met Kerst aan bij jou aan tafel of in de kerkbanken?

Christenen zonder en met migratieachtergrond leven vaak langs elkaar heen. De kerk heeft volgens Marien Kollenstaart een migratiecrisis: de instroom van mensen met een andere culturele achtergrond in diensten is te beperkt. In dit artikel deelt hij zijn ervaringen met intercultureel kerk-zijn en tien ‘maatregelen’ om integratie te bevorderen.

 Onbekend maakt onbemind

Volgens Martin Luther King was zondagochtend het meest gesegregeerde moment in de Amerikaanse samenleving – al naar gelang hun huidskleur gingen christenen naar een witte of zwarte gemeente. Naar schatting zijn er een miljoen christenmigranten in ons land, maar ook hier mixen christenen van verschillende culturen vaak moeizaam. Die segregatie begint vaak op maatschappelijk gebied. Zo woonde geen van mijn gemeenteleden in het multiculturele sociale-huurdeel van de Vinexwijk waar ik predikant was. Een zuster wilde een huis niet kopen vanwege Surinaamse buren, uit angst voor geluidsoverlast. Ouders verruilden de gemengde basisschool voor een ‘witte’ school, omdat het onderwijs daar beter zou zijn voor hun kinderen. Door gebrek aan echte ontmoetingen blijven vooroordelen in stand. Het huidige politieke klimaat herdefinieert migratie als dreiging en ook kerkgangers ademen deze cultuur van angst in. Een asielzoeker vertelde dat hij zich in een kerk in Ter Apel zo vreemd bekeken voelde dat hij na tien minuten vertrok. Uit islamofobie zag de koster de heuptas van een Arabische kerkganger aan voor een bomgordel. De echte migratiecrisis zit misschien in ons eigen hart: angst of onwil om echt verbinding met de ander te leggen.

Heilige onvrede

Het is een sociaal gegeven dat een mens behoefte heeft aan bonding: je sluit je gemakkelijker aan bij mensen die op je lijken. Bridging – het overbruggen van cultuurverschillen – is veel ingewikkelder. Toch knaagt misschien bij jou ook die heilige onvrede: het kan toch niet Gods bedoeling zijn dat je kerk monocultureel blijft als je omgeving multicultureel is? Hieronder deel ik tien tips hoe een gemeente stappen kan zetten naar meer intercultureel kerk-zijn.

1.Praat over het waarom

Motieven om contact te maken met mensen uit andere culturen kunnen heel verschillend zijn. Zelf ben ik bewust geworden wat huidskleur met je doet doordat mijn kinderen van kleur allemaal opgroeiden in een witte gemeente. Jouw gedrevenheid voor meer diversiteit in je kerk komt misschien door wat je in de Bijbel leest, je buitenlandervaring of door een missionair verlangen. Vraag naar elkaars motivatie. Dit helpt als gemeente om gemeenschappelijk verlangen op het spoor te komen en van daaruit beleid te maken.

2.Wees je bewust van je context

Waarom is Jezus de Zoon van God en waarom worden gehandicapte kinderen geboren? Deze twee brandende vragen had een Iraanse man die op een zondagmorgen mijn kerk binnenstapte. Hij had een droom gehad over Jezus en wilde meer van Hem weten. Dit leidde uiteindelijk tot een dooptraject en de vorming van een regionale Iraans-Nederlandse bijbelstudiegroep. Vaak begint bezinning op intercultureel kerk-zijn als de context daartoe aanleiding geeft, bijvoorbeeld door een doopvraag of de komst van een AZC in een woonplaats. Het in kaart brengen van de verschillende nationaliteiten en relevante organisaties in je buurt is een noodzakelijke stap.

3.Vorm een visie en maak beleid

Een vaste kerkbezoeker ergerde zich groen en geel aan geroezemoes achter haar, draaide zich om en beet de tolk een hartgrondig ‘ssssst!’ toe. Intercultureel gemeente-zijn kan op weerstand stuiten. Dan is het goed om als kerk een gedragen visie te hebben als het gaat om bijvoorbeeld het aanbieden van vertaling tijdens kerkdiensten. Dat moet besproken en herhaald worden, zodat hopelijk de hele gemeente mee kan komen in de verandering.

4.Bouw aan een intercultureel team

U moet u inloggen om dit artikel te bekijken. Login om toegang te krijgen.

Meest gelezen

Gods blik op migratie

Gods blik op migratie

Koert van Bekkum
  • Column

En weer was er gedoe in Ter Apel. Houdt het dan nooit op? Nee, zolang de volken woeden – elders door oorlog en uitzichtloosheid, of hier met verzet tegen asiel als electoraal verdienmodel – zijn we er niet vanaf. Gelukkig beschikken Bijbellezers in Genesis 10 over een breder perspectief op geopolitieke verschuivingen en migratie. Deze ‘volkerentafel’ vertelt over de afstammelingen van Noachs zonen, Sem, Cham en Jafet. Nu is Genesis 10 vaak gebruikt voor een nogal statisch beeld van landen en volken. God lijkt ieder volk immers een vaste plek te geven. En inderdaad biedt het geslachtsregister een soort wereldkaart. Maar de tekst doet meer, er zit beweging in.

Lees artikel
Begin van Genesis – geschiedenis?

Begin van Genesis – geschiedenis?

Mark Janssens
  • Opinie

Ik geloof dat het begin van de Bijbel fundamenteel is. Niet voor niets opent de Bijbel met deze hoofdstukken. Is het begin van de Bijbel geschiedenis in onze westerse zin verstaan? Dat is de vraag in het artikel van collega Ulbe van der Meer (‘De slang heeft niet gesproken’, Onderweg, mei 2026) en de reacties daarop in het nummer van juli 2026. Waarbij geschiedenis vooral betrekking heeft op feiten en concrete gebeurtenissen. Dan kun je aan de ene kant of aan de andere kant uitkomen, al dan niet met voorzichtigheid en nuances. 

Lees artikel
Predikantsprofiel: Bob Wielenga

Predikantsprofiel: Bob Wielenga

Jan Mudde
  • Kerkelijk leven
  • Predikantsprofiel

De afstand tussen Bob Wielenga en mij bedraagt ongeveer 9.300 km als we met elkaar beeldbellen via de smartphone van zijn vrouw Geertje. Vanaf 1980 woont en werkt Bob namelijk in Zuid-Afrika als zendeling, predikant en theoloog – Bob is tweemaal gepromoveerd aan de Universiteit van Zuid-Afrika te Pretoria. Sinds 2002 is hij met emeritaat, maar tot voor kort schreef en publiceerde hij volop. Momenteel is hij nog als docent verbonden aan het KwaZulu-Natal Missionary and Bible College. We hebben een gesprek waarin het woord ‘afstand’ de rode draad is.

Lees artikel
De mythe van de schuldige omstander?

De mythe van de schuldige omstander?

Louren Blijdorp
  • Boekbespreking

De Breepleinkerk in Rotterdam siert de cover van het indrukwekkende boek van Geert Hovingh. In die kerk verborgen de latere Kamper ethicus dr. Gerrit Brillenburg Wurth en zijn vrouw Gerda van Leeuwen samen met kostersechtpaar Jacobus en Annigje de Mars-Ouwens, 34 maanden lang zeven joodse onderduikers. Een van hen werd geboren tijdens de onderduik, in de kosterswoning. Het is een van de bijna onuitputtelijke hoeveelheid verhalen die Hovingh op tafel heeft gelegd.

Lees artikel

Meld je aan voor onze gratis nieuwsbrief