Splitsen

Waar de huisgenoten weleens zuchten dat het hier in huis een oerwoud lijkt, ben ik blij met elk nieuw blaadje aan een plant. Het kan voor mij niet groen genoeg zijn. En als zo’n plant met al die nieuwe blaadjes niet meer zoveel ruimte heeft, komt hét moment dichterbij. Zak potgrond erbij, een nieuwe pot en dan behoedzaam te werk gaan om de plant te vermeerderen. Splitsen, de wortels zo nodig voorzichtig ontwarren. De pannenkoekenplant en de zamioculcus laten zich goed delen. Niet samen met z’n allen doorgroeien in een grotere pot, maar delen en dan verder, elk op een nieuw plekje.

Dit doet me weer denken aan berichten in de afgelopen jaren over misstanden in megakerken zoals Hillsong. Het kan aanlokkelijk zijn: onderdeel uitmaken van iets groots. Als de voorganger een hippe beroemdheid is geworden en de massa stroomt toe, dan wil je zelf misschien ook daarbij horen? Maar een kerk waarin de voorganger zowat aanbeden wordt en nauwelijks rekenschap hoeft af te leggen, laat ruimte voor een cultuur van scheefgroei. Ik herinner me een opmerking van Tim Keller, dat christenen meer gebaat zijn bij tien kerken met vierhonderd leden, dan bij een kerk met vierduizend leden. Voor een megakerk is het moeilijker om discipelschap vorm te geven en je lokale omgeving te dienen. Niet doorgroeien dus in een groter pot kerkgebouw, maar delen en dan verder. Zo’n kleinere kerk ontwikkelt sneller de taaiheid en volharding die je in deze tijd nodig hebt. Hoewel het overigens in mijn ervaring ook in een kleinere kerk geen rozengeur en maneschijn is.

Anderhalf jaar geleden brak een blad af van de jadeplant. Ik stond al bij de gft-bak, toen ik bedacht dat ik kon proberen om het blad te stekken. Stukje eraf gesneden. Half blad in de potgrond gestoken. Nu is het uitgegroeid tot een nieuwe jadeplant, tien centimeter hoog, met twaalf nieuwe blaadjes. Het is nog te vroeg voor splitsen, maar ik houd ‘m in de gaten… Als Gods groene wereld zo in elkaar steekt, kunnen wij in de kerk daaraan misschien een voorbeeld nemen.