Het beloofde land in de zending

In het beloofde land moest Israël een zegen zijn voor alle volken op aarde. Daarvoor had God Abrahams nazaten dit land gegeven. Voor de uitvoering van zijn heilsplan voor de wereld koos Hij dit volk uit om samen met Hem daaraan te werken. God koos het niet uit omdat het er zo geschikt voor was, al dacht het volk dat  zelf al te vaak van wel (Deuteronomium 8:17-18).

In Deuteronomium lezen we dat Israël feitelijk ongeschikt was om Gods partner te zijn in de uitvoering van zijn heilsplan. Jozua waarschuwde in duidelijke taal dat het volk niet in staat zou zijn om de Heer te dienen, want Hij is een heilige God die geen ontrouw duldt (Jozua 24:19). Afgoderij zou Israël steeds weer opbreken en de samenwerking met God afbreken (Rechters 1-2). Maar het volk beloofde God trouw te zijn en Hem alleen te dienen (Jozua 24:21). Zo trok het volk het beloofde land binnen, goed voorbereid op de taak die wachtte. God had door Mozes uitvoerig uitgelegd hoe het volk in het beloofde land de samenleving moest opbouwen die de volken naar Hem toe zou aantrekken (Deuteronomium 4:5-9). Hij zou daar de centrale plaats innemen; in afhankelijkheid van Hem alleen kon het volk zo een zegen voor de volken worden.

Israëls oerzonde