Meedoen in Jezus’ missie leidt tot een cultuur van vertrouwen en inzet

Uit recent onderzoek (jeugdtrends 2024) blijkt dat jonge mensen verlangen naar stabiliteit en overzicht. Tegelijk zegt Jezus dat je je kruis op je moet nemen als je Hem wilt volgen. Die twee verlangens lijken met elkaar te botsen. Maar ik ontdekte: juist in het ingeschakeld worden in de missie van Jezus ontstaat iets nieuws.

Een team zonder psychologische veiligheid is als een turner zonder valmat: durf dan maar eens met flair een radslag te maken. Jezus begreep dat zeer goed. Zijn leerlingen mochten struikelen, falen en domme vragen stellen zonder eruit geknikkerd te worden. Mensen presteren pas echt goed als ze weten: ‘Als ik val, vangt iemand me op.’ Bouw dus geen betonnen vloer onder je mensen, maar een zachte mat van vertrouwen. Daar springen ze hoger van. Wat gebeurt er als we echt de stap zetten mee te doen in de missie van Jezus? Het geeft geen druk of zorgen, maar vertrouwen en lef vanuit een basis van relationele veiligheid. Dan ontstaat er een cultuur waarin mensen tot bloei komen en willen meedoen. Veel kerken worstelen met een passieve houding onder gemeenteleden. Mensen kijken toe, geven commentaar of haken af als het aanbod hen niet meer aanspreekt. De gemeente is een plek geworden waar je iets komt halen, niet brengen. Er is een programma waarvoor je kiest – of niet. Ik zie een ander beeld ontstaan in gemeenschappen die investeren in relaties. Overal waar mensen echt met elkaar verbonden raken – in geloof, in vriendschap, in missie – gebeurt er iets. Dan ontstaat er verlangen om mee te doen, mee te bouwen, verantwoordelijkheid te nemen. Van consumeren naar meedoen. Het gaat om meer dan taken verdelen: het gaat om cultuur. En die cultuur begint bij vertrouwen.

Jezus schakelt mensen in

Jezus begon niet met opdrachten of met het uitrollen van een strategie. Hij begon met mensen. Hij zag hen, nodigde hen uit en noemde hen later zelfs vrienden (Johannes 15:15). Vanuit die relatie gaf Hij verantwoordelijkheid: ‘Zoals de Vader Mij gezonden heeft, zo zend Ik jullie’ (Johannes 20:21). Hij bouwde aan een cultuur van nabijheid, openheid en vertrouwen. Hij gaf daarin zelf het voorbeeld: Hij liet zich raken, huilde, deelde zijn angst en deed waartoe Hij was geroepen. Juist door dat complete beeld groeide de groep leerlingen in toewijding. Jezus nodigde uit, gaf ruimte, corrigeerde, deelde zijn leven. Hij schakelde mensen in, lang voordat ze er ‘klaar’ voor waren. Die combinatie van echtheid en vertrouwen vormde de basis voor inzet en groei. De uitdaging werkte als een katalysator: Jezus vormde zijn leerlingen onderweg. Hij hield hen niet aan het handje, maar daagde hen uit, confronteerde hen, gaf hen opdrachten. In alles klopt het hart van de Vader: onvoorwaardelijke liefde en betrokkenheid op mensen. Hoe diep was het moment dat Petrus Jezus opnieuw ontmoet, nadat hij tot drie keer toe heeft gezegd dat hij niets met die man te maken wil hebben. Jezus volgen was voor Petrus op een grote teleurstelling uitgelopen. Jezus stelt in de ontmoeting geen harde eisen, maar bevestigt de relatie: ‘Heb je Mij lief?’ Vanuit liefde ontvangt Petrus een nieuwe opdracht: ‘Hoed mijn schapen’ (Johannes 21). Jezus verbindt verantwoordelijkheid aan relatie. Cultuur ontstaat niet alleen door warmte, maar ook door richting. De leerlingen mochten fouten maken, vragen stellen, oefenen. Juist daardoor groeiden ze. Er ontstond een cultuur waarin mensen dingen uitproberen en durven te leiden.

Inzichten uit het bedrijfsleven